کاندیدیاز ولوواژینال

VVC (که معمولاً به‌عنوان عفونت مخمری شناخته می‌شود) یک عفونت قارچی شایع واژن است که در اثر رشد بیش از حد گونه های کاندیدا (اغلب C. albicans) ایجاد می‌شود. تخمین زده می‌شود که ۷۰٪ تا ۷۵٪ از زنان یک دوره VVC را در طول زندگی خود تجربه می‌کنند، و ۵٪ تا ۸٪ از زنان تحت تأثیر VVC عود کننده قرار می گیرند (به‌عنوان چهار یا بیشتر در یک سال تعریف می‌شود). عفونت های VVC بدون عارضه عموماً نادر، با شدت خفیف تا متوسط ​​هستند، در زنان با عملکرد طبیعی ایمنی رخ می‌دهند، و با درمان برطرف می شوند، زیرا اغلب توسط گونه حساس به ضد قارچ C. albicans ایجاد می شوند. بااین‌حال، VVC پیچیده با اپیزودهای شدید و عود کننده مشخص می‌شود که در زنان مبتلا به بیماری هایی رخ می‌دهد که خطر عفونت را در آنها افزایش می‌دهد و باعث ایجاد گونه های کاندیدا می‌شود که درمان آنها سخت تر است.

شایع‌ترین علامت VVC ترشح غیر طبیعی است که ممکن است غلیظ یا آبکی باشد و شبیه پنیر کوتاژ باشد. برخلاف سایر عفونت های واژن، این ترشحات با بوی شدید همراه نیست و pH واژن طبیعی است. علائم ممکن است شامل خارش واژن یا فرج، تحریک، درد، قرمزی، تورم و احساس سوزش باشد، اما VVC نیز می‌تواند بدون علامت باشد.

پس از انجام معاینه پزشکی از فرج و واژن، یک پزشک نمونه‌ای از ترشحات واژن را برای مشاهده زیر میکروسکوپ جمع‌آوری می‌کند که به آنها اجازه می‌دهد تا محلول خاصی را اعمال کنند که امکان دیدن هیفال کاندیدا (شکلی که در آن می‌توانند باعث بیماری شوند) را ممکن می‌سازد. اگر خانمی علائم VVC را داشته باشد اما میکروسکوپ کاندیدا را نشان ندهد، ممکن است نمونه دیگری روی یک صفحه کشت سلولی اعمال شود که رشد میکروبی را افزایش می‌دهد، و اگر کاندیدا وجود داشته باشد، ظرف چند روز قابل مشاهده خواهد بود.

داروهای ضد قارچ که با تغییر نفوذپذیری غشای سلولی قارچ عمل می‌کنند، موثرترین گزینه درمانی برای VVC هستند. هم داروهای ضد قارچ خوراکی و هم موضعی علائم VVC را درمان می‌کنند، اما ضد قارچ‌های موضعی در کاهش کلونیزاسیون کاندیدا مؤثرتر هستند و بدون نسخه نیز در دسترس هستند (۱). پرمصرف ترین داروهای ضد قارچ آزول ها هستند، مانند کتوکونازول و فلوکونازول (که هر دو بدون نسخه در دسترس هستند). داروهای ضد قارچی تجویزی ممکن است برای عفونت‌های ناشی از گونه‌هایی غیر از C. albicans مؤثرتر باشند (۱).

برخی از مطالعات نشان می‌دهد که برخی از سویه های پروبیوتیک یا کمپلکس ویتامین B می‌توانند اثرات درمانی داروهای ضد قارچ را افزایش دهند (۲). تعدادی دیگر از مکمل‌های موضعی یا شیاف نیز به تنهایی یا در ترکیب با درمان‌های ضد قارچی، از جمله ماست، عسل، اسید بوریک، زنجبیل و کورکومین مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. اگرچه برخی از درمان‌ها مؤثرتر از دارونما بودند و به نظر می‌رسید که با درمان‌های ضد قارچ قابل مقایسه باشند، بسیاری از کارآزمایی‌ها محدودیت‌های قابل‌توجهی دارند.

وجود پروبیوتیک های خوراکی و میکروب های مبتنی بر غذا در نمونه های مدفوع و واژن نشان می‌دهد که میکروب های بلعیده شده می‌توانند به واژن منتقل شوند (احتمالاً به دلیل نزدیکی آن به راست روده) (۳). در چند مطالعه کوچک، برخی از زنان استعمار کمتری از کاندیدا را نشان دادند و بعد از خوردن ماست هر روز به مدت چندین ماه، دوره های کمتری از VVC داشتند، اما این نتایج متناقض بود (۴). شواهد محدود نشان می‌دهد که رژیم‌های غذایی با مواد غذایی و نوشیدنی‌های شیرین کم می‌تواند یک عامل محافظتی باشد، اما بدون کنترل سایر متغیرها، نمی‌توان نتیجه‌گیری محکمی در مورد رابطه بین مصرف قند در رژیم غذایی و VVC گرفت (۵).

یک مطالعه نشان داد که لباس های زیر ساخته شده از پنبه یا ابریشم درجه پزشکی که با یک ترکیب ضد میکروبی تزریق می‌شود، علائم و عود عفونت های قارچی را در زنان دریافت کننده درمان ضد قارچی بهبود می بخشد (۶).

در شرایط عادی، باکتری‌های لاکتوباسیل، میکروب‌های غالب میکروبیوم واژن هستند، اما تعدادی از عوامل وجود دارند که می‌توانند تعادل را به هم بزنند و فرصتی برای تکثیر کاندیدا فراهم کنند، از جمله تغییرات هورمونی در دوران بلوغ یا بارداری، دیابت کنترل‌نشده، سرکوب سیستم ایمنی و استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها (۵). شواهد ضعیف‌تر نشان می‌دهد که رفتارهای دیگر نیز می‌تواند خطر ابتلا به VVC را افزایش دهد، مانند استفاده از داروهای ضد بارداری خوراکی حاوی استروژن، اسپرم‌کش‌ها، دوش گرفتن، و پوشیدن مکرر شلوارهای تنگ مصنوعی یا لباس‌های زیر (مانند ساق‌های شلواری، مایوهای مرطوب). VVC یک بیماری مقاربتی نیست (زیرا منحصراً از طریق فعالیت جنسی منتقل نمی‌شود) اما ممکن است امکان ابتلا به آن از یک شریک جنسی وجود داشته باشد. کاندوم ها و اعمال جنسی بهداشتی (مانند شستن اسباب بازی های جنسی و اندام تناسلی خارجی قبل و بعد از فعالیت جنسی) می‌توانند با کاهش انتقال میکروبیوتای غیرطبیعی (یا مدفوعی) به واژن، از بروز VVC جلوگیری کنند (۴).