کولیت اولسراتیو (UC) نوعی بیماری التهابی روده (IBD) است که باعث التهاب و زخم در مخاط دستگاه گوارش می‌شود. این زخم ها معمولاً از رکتوم شروع می شوند و به سایر قسمت های روده بزرگ (کولون) گسترش می یابند. علائم UC معمولا در سنین ۱۵ تا ۳۰ سالگی شروع می‌شود (۱).

شایع‌ترین علامت UC اسهال خونی با یا بدون مخاط است. افراد همچنین ممکن است افزایش میل به مدفوع، درد شکم، کاهش وزن، تب، کم خونی و خستگی را تجربه کنند. علائم ممکن است کاهش یابند: افراد ممکن است دوره‌هایی بدون علائم را تجربه کنند (به‌عنوان بهبودی شناخته می‌شود)، و به دنبال آن شعله‌ور شدن (معروف به عود) رخ می‌دهد.

برای تشخیص UC، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی باید سایر شرایط را بر اساس معاینه فیزیکی، آزمایش خون و آزمایش مدفوع رد کند. بیوپسی ممکن است از طریق کولونوسکوپی (روشی که کل روده بزرگ را بررسی می‌کند) یا سیگموئیدوسکوپی (روشی که قسمت پایینی روده بزرگ را بررسی می‌کند) برای تأیید تشخیص لازم باشد.

هیچ درمانی برای UC وجود ندارد، اما دریافت مراقبت های مناسب از متخصص گوارش و داروها می‌تواند به مدیریت علائم کمک کند. داروهای حاوی ۵-آمینو سالیسیلات (۵-ASA) خط اول درمان هستند. اگر داروهای ۵-ASA شکست بخورند، ممکن است داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی، از جمله تعداد زیادی از داروهای آنتی بادی جدیدتر یا کورتیکواستروئیدها تجویز شود. در موارد شدید، برداشتن قسمت‌ها یا تمام روده بزرگ با جراحی ممکن است ضروری باشد. اگر کل روده بزرگ باید برداشته شود، اکثر افراد ترجیح می‌دهند یک پروکتوکولکتومی ترمیمی آناستوموز کیسه مقعدی ایلئال (RPC-IPAA) انجام دهند که شامل برداشتن رکتوم و همچنین روده بزرگ و ایجاد کیسه ای از روده کوچک است که به مقعد متصل می‌شود تا امکان اجابت مزاج طبیعی را فراهم کند. اگر عملکرد اسفنکتر مقعدی فرد ضعیف باشد، ممکن است روده کوچک به خارج از بدن هدایت شود، جایی که مدفوع با یک کیسه کوچک جمع آوری می‌شود (۲).

نشان داده شده است که ویتامین D نشانگرهای زیستی التهابی مربوط به UC را کاهش می‌دهد و عملکرد سد روده را هنگامی که به‌عنوان درمان کمکی برای داروهای ۵-ASA استفاده می‌شود، بهبود می بخشد (۳). کورکومین همچنین ممکن است به بهبودی کمک کند، اما مطالعات قوی تری مورد نیاز است (۴). شواهدی برای حمایت از استفاده از پروبیوتیک ها، پری بیوتیک ها و سین بیوتیک ها (مکملی حاوی پروبیوتیک ها و پری بیوتیک ها) در دستیابی به بهبودی و کاهش بیومارکرهای التهابی مربوط به UC وجود دارد (۵ و ۶). از آنجایی که افراد مبتلا به IBD مستعد کمبودهای تغذیه ای هستند، انجمن اروپایی تغذیه بالینی و متابولیسم مصرف مکمل با مواد مغذی مانند آهن، ویتامین D و اسید فولیک را در افرادی که کمبود دارند توصیه می‌کند

هیچ مدرکی مبنی بر اینکه افراد مبتلا به UC از رژیم های غذایی محدود سود می برند وجود ندارد و استفاده طولانی مدت ممکن است منجر به کمبودهای تغذیه ای شود (۸). اگرچه برخی شواهد نشان می‌دهد که رژیم غذایی کم FODMAP می‌تواند به کاهش علائم IBD کمک کند، اما قوام مدفوع را بهبود نمی بخشد یا التهاب مخاطی را کاهش نمی‌دهد (۹).

شواهد در حال ظهوری وجود دارد که نشان می‌دهد پیوند میکروبیوتای مدفوع می‌تواند به افراد مبتلا به UC در رسیدن به بهبودی کمک کند (۱۰). هلمینت درمانی - یک درمان تجربی که شامل آلوده کردن عمدی فردی به یک انگل است - نیز مورد بررسی قرار گرفته است، اما شواهد متناقضی در مورد اثربخشی آن وجود دارد (۱۱). تحقیقاتی وجود دارد که به بررسی درمان‌هایی که معمولاً در طب سنتی چینی استفاده می‌شود، مانند موکسی‌بوسشن و طب سوزنی می‌پردازد، اما کیفیت پایین این مطالعات، یافته‌های مثبت را مورد تردید قرار می‌دهد (۱۲ و ۱۳)

علت خاص UC ناشناخته است. بااین‌حال، به نظر می رسد که اختلال در عملکرد سیستم ایمنی باعث آسیب سلول های ایمنی و مولکول های التهابی به دستگاه گوارش می‌شود. این یک بیماری خودایمنی در نظر گرفته می‌شود. علاوه بر این، ژنتیک، سبک زندگی و میکروبیوم روده نیز در ایجاد UC نقش دارند (۲).