دیابت نوع ۲

دیابت نوع ۲ (T۲D) بیماری است که در آن سطح گلوکز خون بسیار بالا است. معمولاً با مقاومت به انسولین شروع می‌شود: شرایطی که سلول ها به‌طور مناسب به انسولین پاسخ نمی‌دهند. سپس لوزالمعده انسولین بیشتری تولید می‌کند تا سلول‌ها را وادار به واکنش کند، اما نمی‌تواند این افزایش تولید را در طول زمان حفظ کند و در نتیجه سطح گلوکز خون به‌طور مزمن بالا می‌رود.

اکثر افراد مبتلا به T۲D در ابتدا با علائم ظاهر نمی شوند زیرا علائم در طی چندین سال به کندی ایجاد می شوند. افرادی که با علائم ظاهر می شوند ممکن است تشنگی، ادرار یا گرسنگی، خستگی، تاری دید و/یا بی حسی یا گزگز در پاها یا دست ها را گزارش کنند.

سه آزمایش خون برای تشخیص T۲D مورد استفاده قرار می گیرد: گلوکز پلاسما ناشتا، گلوکز پلاسما ۲ ساعته در طول آزمایش تحمل گلوکز خوراکی ۷۵ گرم، و HbA۱c (یعنی میانگین سطح گلوکز پلاسما در ۳ ماه گذشته) (۱).

دارودرمانی اولیه عموماً با متفورمین شروع می‌شود که یک داروی قدیمی، ایمن و نسبتا ارزان است. اغلب، داروهای دیگری برای کنترل سطح گلوکز مورد نیاز است، مانند مهارکننده‌های سدیم-گلوکز کوترانسپورتر-۲ (SGLT۲) یا آگونیست‌های گیرنده پپتید ۱ شبه گلوکاگون (GLP-۱ RA). این داروها می‌توانند به ویژه در افرادی که در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی یا کلیوی ثابت شده یا مبتلا به آن هستند مفید باشد (۲). تا ۳۵ درصد از افراد مبتلا به T۲D در نهایت برای رسیدن به اهداف گلیسمی خود به انسولین نیاز دارند. علاوه بر داروهای کاهش دهنده گلوکز، داروها یا روش هایی (به‌عنوان مثال، جراحی متابولیک) که کاهش وزن را تسهیل می‌کنند نیز برای بهبود کنترل قند خون موثر هستند.

مکملی که بیشترین پتانسیل را برای بهبود کنترل قند خون دارد، بربرین، یک عصاره آلکالوئیدی از گیاهان مختلف است که در طب سنتی چینی استفاده می‌شود (۳). فیبر محلول (به‌عنوان مثال، پسیلیوم) گزینه موثر دیگری است (۴).

دریافت انرژی اضافی طولانی مدت منجر به تجمع چربی در کبد و لوزالمعده می‌شود که باعث T۲D می‌شود و محدودیت کالری می‌تواند چربی درون اندام را کاهش دهد و بیماری را به بهبودی برساند (۵). شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد مصرف زیاد فروکتوز اضافه شده، به ویژه، خطر ابتلا به T۲D را افزایش می‌دهد (۶). بااین‌حال، هر الگوی غذایی می‌تواند برای درمان و پیشگیری از T۲D موثر باشد تا زمانی که کمبود انرژی را تسهیل کند و باعث کاهش وزن پایدار شود (۷).

افزایش فعالیت بدنی در کنار تغییرات رژیم غذایی برای دستیابی به کاهش وزن قابل‌توجه توصیه می‌شود. به نظر می رسد ترکیبی از ورزش های هوازی و مقاومتی برای به حداکثر رساندن بهبود در کنترل قند خون و مزایای سلامتی بهترین باشد (۸). در افراد مبتلا به پیش دیابت، ورزش و کاهش وزن می‌تواند خطر پیشرفت به T۲D را تا ۵۸ درصد کاهش دهد. مداخلات روانشناختی، مانند درمان شناختی رفتاری و مصاحبه انگیزشی، همچنین می‌تواند کنترل قند خون را بهبود بخشد (۹).

علت T۲D بر اساس استعداد ژنتیکی و محیط چند عاملی است. چاقی، رژیم غذایی التهابی و سبک زندگی کم تحرک همگی در خطر ابتلا به T۲D نقش دارند. چاقی شکمی یک عامل خطر قوی برای T۲D است و منجر به تجمع چربی در کبد و لوزالمعده بیش از آنچه که یک فرد می‌تواند تحمل کند، که در نتیجه دریافت انرژی اضافی طولانی مدت است (۵).