آسیب مغزی تروماتیک (TBI) یک اختلال در عملکرد طبیعی مغز است که می‌تواند در اثر ضربه فیزیکی ایجاد شود. TBI ها به‌عنوان "بسته" طبقه بندی می شوند، به این معنی که جمجمه دست نخورده باقی می ماند، یا "باز"، به این معنی که جمجمه شکسته شده است (۱).. TBI ها بیشتر به‌عنوان خفیف، متوسط ​​یا شدید طبقه بندی می شوند. TBI خفیف اغلب به‌عنوان ضربه مغزی شناخته می‌شود. آسیب مغزی شدید می‌تواند باعث کما، ناتوانی دائمی یا مرگ شود (۲).

TBI خفیف منجر به علائم و نشانه هایی مانند موارد زیر می‌شود: (۳) سردرد حالت تهوع و استفراغ خستگی از دست دادن تعادل یا سرگیجه تاری دید مشکل در حافظه و تمرکز اختلالات خواب TBI متوسط و شدید در ابتدا می‌تواند شبیه TBI خفیف به نظر برسد و علائم با گذشت زمان بدتر می شوند. علائم و نشانه های TBI متوسط یا شدید می‌تواند شامل موارد زیر باشد: (۴) سردرد مداوم یا بدتر استفراغ شدید گفتار نامفهوم از دست دادن بینایی گیجی یا آشفتگی از دست دادن هماهنگی تشنج

از نظر بالینی، متخصصان پزشکی TBI را با گرفتن شرح حال کامل و تکمیل یک معاینه عصبی به دنبال علائم و نشانه‌های TBI ارزیابی می‌کنند تا آن را به‌طور مناسب طبقه‌بندی کنند. TBI در صورتی تشخیص داده می‌شود که یک یا چند مورد از علائم بالینی زیر پس از ضربه به سر مشاهده شود: کاهش سطح هوشیاری یا از دست دادن هوشیاری پس از آسیب تغییرات حالت روانی (به‌عنوان مثال، سردرگمی) فراموشی پس از سانحه نقایص عصبی (به‌عنوان مثال، از دست دادن تعادل، گفتار نامفهوم، از دست دادن بینایی) ضایعه داخل جمجمه ای توموگرافی کامپیوتری (CT) یا تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مغز ممکن است برای بررسی هر گونه آسیب سر یا مغزی که نیاز به مداخله جراحی مغز و اعصاب دارد انجام شود (۵).

TBI خفیف را می‌توان با نظارت و استراتژی های مناسب برای بازگشت به فعالیت های روزانه و ورزش عادی درمان کرد. این معمولاً نیازی به دارو ندارد، اگرچه می‌توان از داروهایی برای مدیریت علائمی مانند درد و حالت تهوع استفاده کرد (۳). در موارد متوسط تا شدید، بیماران با تاکید بر نظارت بر فشار بر مغز، حمایت های عصبی اورژانسی دریافت می‌کنند. جراحی برای کاهش این فشار ممکن است لازم باشد (۶). هنگامی که بیمار پایدار شد، نظارت بر فشار ادامه خواهد داشت و بیماران ممکن است درمان‌های غیرتهاجمی برای کاهش فشار دریافت کنند، مانند درمان اسمزی (۷).

مکمل های ویتامین E و ویتامین C اثرات مثبتی در زمینه TBI نشان داده اند، اما تحقیقات بیشتری برای شناسایی زمان بندی و دوز ایده آل هر کدام مورد نیاز است (۸). کورکومین که به‌طور طبیعی در زردچوبه یافت می‌شود، دارای اثرات ضد التهابی بالقوه است و می‌تواند با مسدود کردن مسیرهایی که باعث التهاب عصبی پس از TBI می شوند، کمک کند (۹). مکمل دوکوزاهگزانوئیک اسید (DHA)، یک اسید چرب امگا ۳، نتایج امیدوارکننده‌ای در تحقیقات اولیه دارد، اما مطالعات بیشتری برای ارائه دوزهای خاص برای TBI مورد نیاز است. مکمل ویتامین D می‌تواند به بهبودی از TBI در افرادی که سطح ویتامین D پایینی در زمان آسیب دارند کمک کند. به‌طور مشابه، مکمل منیزیم می‌تواند به بهبود نتایج طولانی مدت کمک کند (۱۰).

هیچ استراتژی غذایی خاصی وجود ندارد که ارتباط نزدیکی با بهبود بهبودی از TBI داشته باشد. بااین‌حال، داشتن BMI در محدوده طبیعی و خوردن یک رژیم غذایی حاوی ریز مغذی‌های کافی احتمالاً هنگام بهبودی از TBI ارزشمند است. به‌طور خاص، کمبود وزن می‌تواند پیامدها را بدتر کند، اگرچه این مختص TBI نیست (۱۱).

چندین درمان پزشکی جدید برای استفاده در TBI در حال مطالعه هستند. استاتین ها، دسته ای از داروهایی هستند که عمدتاً برای کاهش کلسترول استفاده می شوند، می‌توانند التهاب سیستم عروقی را کاهش دهند و ممکن است مرگ سلول های عصبی را پس از آسیب کاهش دهند (۱۲). پروژسترون، یک نوروستروئید، برای اثرات بالقوه محافظت عصبی در حال بررسی است (۱۳). سیکلوسپورین A یک داروی سرکوب کننده سیستم ایمنی است که برای خواص محافظت کننده عصبی نیز مورد بررسی قرار می گیرد، اگرچه یافتن دوز موثر دشوار است زیرا دوزهای بالا می‌تواند عوارض جانبی شدیدی داشته باشد (۱۴). مدیریت دمای هدفمند گاهی اوقات به‌عنوان یک استراتژی محافظت کننده عصبی استفاده می‌شود. این شامل کاهش دمای بدن در تلاش برای کاهش نیاز اکسیژن بافت مغز است ()

TBI در اثر یک نیروی خارجی اعمال شده به سر ایجاد می‌شود که منجر به آسیب به مغز می‌شود. در افراد بالای ۶۵ سال، TBI اغلب در اثر زمین خوردن ایجاد می‌شود. در افراد جوان تر، بیشتر در اثر تصادفات وسایل نقلیه موتوری، آسیب های ورزشی و خشونت بین فردی ایجاد می شوند (۲).