سردردهای تنشی یا سردردهای تنشی قبلاً «سردردهای انقباضی عضلانی» نامیده می شدند. آنها اغلب به‌عنوان درد مبهم، فشار یا سفتی در هر دو طرف سر توصیف می شوند. آنها را می‌توان بیشتر به سردردهای تنشی مکرر یا نادر اپیزودیک یا مزمن طبقه بندی کرد (۱ و ۲).

سردردهای تنشی معمولاً اگر خیلی شدید یا مکرر نباشند و ثانویه به وضعیت سلامتی دیگری رخ ندهند، نیازی به تشخیص رسمی ندارند. سردردهای تنشی را می‌توان از انواع دیگر سردردها متمایز کرد زیرا معمولاً به درمان های بدون نسخه مانند استامینوفن و ایبوپروفن پاسخ می‌دهند (۳ و ۴).

اغلب، سردردهای تنشی با درمان های بدون نسخه از جمله داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن (ادویل)، دیکلوفناک (ولتارن) و ناپروکسن (Aleve) درمان می شوند. سایر داروهای رایج مورد استفاده عبارتند از استامینوفن (تیلنول) و آسپرین. تزریق سم بوتولینوم (بوتاکس) با موفقیت محدودی استفاده شده است. برای جلوگیری از ایجاد سردرد مزمن، توصیه می‌شود این درمان ها بیش از دو بار در هفته استفاده نشود (۳).

اینکه آیا برخی مکمل‌های غذایی به سردردهای تنشی کمک می‌کنند یا خیر، در تحقیقات بالینی یا دستورالعمل‌های بالینی به‌طور طولانی مورد بررسی قرار نگرفته است. تحقیقات محدودی با ملاتونین، ۵-هیدروکسی تریپتوفان (۵-HTP) و ریبوفلاوین انجام شده است (۵ و ۶).

ارتباط بین رژیم غذایی و سردرد تنشی در تحقیقات بالینی یا دستورالعمل های بالینی به‌طور طولانی مورد بررسی قرار نگرفته است (۵ و ۶).

روش های خاصی برای کاهش استرس مفید هستند و همچنین به نظر می رسد به کاهش سردردهای تنشی کمک می‌کنند. برخی از نمونه ها عبارتند از طب سوزنی، کایروپراکتیک، درمان نقطه ماشه ای، ماساژ، مگنت تراپی و موارد دیگر (۳).

علت دقیق سردرد تنشی ناشناخته است و اگر سردرد تنشی نادر یا مکرر (مزمن) باشد، می‌تواند متفاوت باشد. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که درد ناشی از حساسیت عضلات و حساس شدن اعصاب در قسمت بیرونی سر است. این می‌تواند توسط استرس، وضعیت نامناسب و احتمالا ضعیف بودن عضلات گردن ایجاد شود. تصور می‌شود که افزایش دفعات سردرد تنشی به این دلیل اتفاق می‌افتد که اعصاب اطراف سر به مرور زمان حساس‌تر می‌شوند (۳ و ۷). سردردهای اپیزودیک می‌توانند ثانویه به عواملی مانند خواب کم، تنش عضلانی، فشار چشم، قند خون پایین و غیره باشند (۸).