لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) شایع‌ترین شکل لوپوس است، یک بیماری خودایمنی که با التهاب گسترده مشخص می‌شود که می‌تواند تقریباً هر قسمت از بدن را تحت تاثیر قرار دهد. در SLE و سایر بیماری‌های خودایمنی، بدن به‌طور نامناسبی آنتی‌بادی‌هایی را علیه بافت‌های خود (به نام اتوآنتی‌بادی) هدف قرار داده و ایجاد می‌کند (۱). با SLE، اتوآنتی بادی های موجود تمایل به هدف قرار دادن مولکول های منشاء از هسته سلول ها دارند. این خودحمله مبتنی بر آنتی بادی منجر به آسیب حاد (به‌طور ناگهانی) و/یا مزمن (طولانی مدت) به اندام ها و سیستم های اندام می‌شود. سایر اشکال لوپوس شامل لوپوس جلدی، لوپوس ناشی از دارو و لوپوس نوزادی است.

علائم و نشانه‌های SLE بسته به بافت‌های آسیب‌دیده به‌طور گسترده‌ای متفاوت است و می‌تواند بیاید و برود یا در طول زمان تغییر کند. هنگامی که علائم SLE فعال هستند، اغلب به آن "شعله ور شدن بیماری" می گویند. و هنگامی که علائم غیرفعال هستند، SLE در حال بهبودی است. شعله ور شدن بیماری هم در افراد مبتلا به SLE می‌تواند بسیار متفاوت باشد. علائم شایع سیستمیک شامل خستگی شدید، تب، تغییرات وزن بدن، و بدن درد/درد (از جمله سردرد) است. بیشتر علائم دیگر مختص سیستم اندام درگیر است. اینها شامل درد مفاصل و آرتریت است. شرایط پوست و مو، مانند حساسیت به نور خورشید، بثورات پوستی (به‌عنوان مثال، "بثورات پروانه ای" صورت)، ریزش مو، زخم های دهان / بینی، و ضایعات. بیماری های قلبی عروقی مانند پریکاردیت، واسکولیت، بیماری رینود و لخته شدن خون؛ تظاهرات کلیه، به ویژه نفریت؛ مشکلات گوارشی، مانند سوزش سر دل، حالت تهوع، پانکراتیت، و بیماری زخم معده. شرایط ریوی، مانند پلوریت؛ درگیری عصبی روانپزشکی، از اختلال عملکرد شناختی و روان پریشی گرفته تا تشنج و سکته مغزی. ناهنجاری های هماتولوژیک (خون)، مانند لکوپنی و کم خونی؛ و بیماری های چشم، عمدتاً خشکی چشم (۱).

هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص SLE وجود ندارد. در عوض، SLE با ترکیبی از یافته‌های ذهنی و عینی در کنار حذف سایر تشخیص‌ها تشخیص داده می‌شود. یافته های ذهنی شامل شرح حال کامل و معاینه فیزیکی است که توسط یک ارائه دهنده پزشکی واجد شرایط (اغلب یک روماتولوژیست) انجام می‌شود. یافته های عینی شامل آزمایش خون (به‌عنوان مثال، شمارش کامل خون، کراتینین، آزمایش آنتی بادی، آزمایش مکمل، آزمایش لخته شدن خون) است. آزمایش ادرار (که به تشخیص مشکلات کلیوی کمک می‌کند)؛ و در صورت لزوم، آزمایش‌های تصویربرداری و بیوپسی برای بررسی آسیب‌های بافتی خاص (۲). پس از تکمیل تمام آزمایشات تشخیصی، ارائه دهندگان پزشکی ممکن است از مجموعه معیارهای معتبری برای تعیین اینکه آیا فردی مبتلا به SLE است استفاده کنند.

درمان های پزشکی برای SLE بسیار فردی هستند و به عواملی مانند سن فرد، شیوه زندگی، علائم/شدت بیماری، درگیری اندام خاص، پاسخ های قبلی به درمان ها، برنامه های تولید مثل، بیماری(های) همزمان و ترجیحات شخصی بستگی دارند. برخی از داروهای رایج مورد استفاده برای درمان SLE عبارتند از عوامل ضد التهابی، ضد مالاریا، تعدیل کننده های ایمنی، سرکوب کننده های ایمنی و استروئیدها. داروهای ضد مالاریا (به ویژه هیدروکسی کلروکین) اغلب درمان اولیه پزشکی هستند، زیرا علائم SLE را کاهش می‌دهند و به ندرت باعث عوارض جانبی جدی می شوند (۳، ۴ و ۵). هدف از درمان دستیابی به بهبودی علائم، به حداقل رساندن آسیب بافتی و بهبود کیفیت زندگی است. برای این منظور، داروها را می‌توان به تنهایی یا ترکیبی استفاده کرد و بسته به شدت بیماری و تحمل شخصی، دوزها افزایش یا کاهش می‌یابد. فعالیت بیماری به‌طور منظم برای هدایت برنامه درمانی نظارت می‌شود.

روغن ماهی، (۶) کورکومین، (۷) پروبیوتیک ها، (۸) عصاره چای سبز، (۹) نیکوتین آمید آدنین دی نوکلئوتید (NAD+)، (۱۰)

هیچ رژیم غذایی برای پیشگیری یا درمان SLE وجود ندارد. در عوض، افراد مبتلا به SLE باید اصول اساسی یک رژیم غذایی سالم را دنبال کنند، مانند خوردن وعده‌های غذایی متعادل، مصرف انواع میوه‌ها و سبزیجات، مصرف یک یا دو وعده ماهی چرب در هفته و محدود کردن مصرف غذاهای فوق فرآوری شده. در مورد رژیم های غذایی خاص، یک مطالعه نشان داد که پیروی از یک رژیم غذایی مدیترانه ای فعالیت بیماری SLE را کاهش می‌دهد (۱۲). بااین‌حال، داده های قوی تری برای حمایت از این یافته ها مورد نیاز است. همچنین داده هایی وجود دارد که مصرف بالای فیبر را نشان می‌دهد (۱۳) و/یا آجیل و حبوبات (۱۴) ممکن است برای افراد مبتلا به SLE مفید باشد، ()

ورزش برای افراد مبتلا به SLE بسیار مفید است. ورزش علاوه بر کاهش خستگی و افسردگی، خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و پوکی استخوان را که همراه با تشخیص SLE است، کاهش می‌دهد (۱۵). هیچ پروتکل ورزشی خاصی برای SLE وجود ندارد، بنابراین یافتن یک روال تناسب اندام قابل کنترل و لذت بخش مهم است. محافظت از نور (محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش) یکی دیگر از درمان های مهم برای SLE است، زیرا قرار گرفتن در معرض نور خورشید اغلب علائم را تشدید می‌کند. درحالی‌که برخی از افراد مبتلا به SLE ممکن است ترجیح دهند تا حد امکان از قرار گرفتن در معرض نور خورشید خودداری کنند، استفاده مناسب از کرم ضد آفتاب و لباس محافظ در خارج از منزل می‌تواند علائم SLE مربوط به نور خورشید را کاهش دهد (۱۶ و ۱۷). داده های محدودی برای حمایت از اثربخشی طب سوزنی، یوگا، تنفس عمیق، مدیتیشن و سایر درمان های ذهن و بدن برای درمان SLE وجود دارد ()

SLE و سایر بیماری های خودایمنی ناشی از از دست دادن تحمل ایمنی نسبت به مولکول های "خود" در بدن است. این سیستم ایمنی را تحریک می‌کند تا قسمت هایی از بدن را هدف قرار دهد که منجر به التهاب و آسیب بافتی می‌شود. هیچ دلیل مشخص و مشخصی برای این از دست دادن تحمل خود در SLE وجود ندارد. در عوض، ترکیبی از عوامل داخلی و خارجی در اتیولوژی SLE نقش دارند، از جمله عوامل ژنتیکی، هورمونی، ایمونولوژیک و عوامل محیطی. به‌عنوان مثال، بیش از ۱۰۰ ناهنجاری ژنتیکی با لوپوس مرتبط است، اما مگر اینکه این ژن ها با محرک های محیطی (مانند بیماری های ویروسی یا باکتریایی، قرار گرفتن در معرض اشعه ماوراء بنفش) یا تغییرات اپی ژنتیک همراه باشند، به ندرت به دلیل ژن ها رخ می‌دهد.