سکته مغزی (حادثه عروق مغزی) زمانی اتفاق می‌افتد که جریان خون در بخشی از مغز از بین می‌رود که در ۸۷ درصد موارد به دلیل لخته شدن خون (سکته مغزی ایسکمیک) و در ۱۳ درصد موارد به دلیل خونریزی در مغز (سکته مغزی هموراژیک) رخ می‌دهد. وقتی جریان خون از بین می‌رود، اکسیژن و مواد مغذی کافی به سلول‌های مغز نمی‌رسد که در عرض چند دقیقه شروع به مرگ می‌کنند. سکته هایی که به سرعت تشخیص داده نمی شوند و درمان نمی شوند می‌توانند منجر به مرگ، آسیب مغزی و/یا ناتوانی شوند. گاهی اوقات، علائم سکته مغزی در عرض چند دقیقه تا چند ساعت پس از شروع برطرف می شوند. این به‌عنوان یک حمله ایسکمیک گذرا (TIA) شناخته می‌شود و یک عامل خطر قوی برای سکته مغزی است (۱).

علائم سکته مغزی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و به نوع سکته مغزی و ناحیه آسیب دیده مغز بستگی دارد. یکی از شباهت های رایج این است که این علائم در حدود ۹۶ درصد مواقع به‌طور ناگهانی شروع می شوند (۲). برخی از علائم رایج عبارتند از: سرگیجه افتادن از دست دادن تعادل ضعف یا بی حسی یک طرفه در بازو، پا یا صورت گفتار نامفهوم و مشکل در صحبت کردن مشکل در دید واضح/دوبینی سردرد حالت تهوع و/یا استفراغ حرکات غیر طبیعی و ناهماهنگ

یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی سکته مغزی را بر اساس علائم و نشانه ها، سابقه پزشکی و اسکن های تشخیصی برای تصویربرداری از مغز (اسکن سی تی یا ام آر آی) تشخیص می‌دهد. ارائه‌دهنده هوشیاری، هماهنگی/تعادل، احساس و قدرت فرد در قسمت‌های خاصی از بدن و هرگونه مشکل در دیدن را بررسی می‌کند. گاهی اوقات آزمایش‌های اضافی قلب (الکتروکاردیوگرام و/یا اکوکاردیوگرافی) برای جستجوی لخته‌های خون و سایر مشکلات انجام می‌شود (۱).

درمان های پزشکی سکته مغزی را می‌توان به ۳ دسته تقسیم کرد (۱). درمان حاد معمولاً در بیمارستان برای کاهش سکته مغزی درحالی‌که در حال وقوع است انجام می‌شود. برای کسب اطلاعات بیشتر، به صفحه CDC برای درمان سکته مراجعه کنید. توانبخشی پس از سکته مغزی، برای کاهش ناتوانی ها پس از قطع سکته، می‌تواند شامل فیزیوتراپی، گفتار درمانی، روان درمانی و غیره باشد. درمان های پیشگیرانه، برای کاهش عود سکته مغزی، شامل داروهای مختلف و تغییرات سبک زندگی سالم مانند ترک سیگار، کاهش وزن و کاهش فشار خون و سطح چربی است.

برخی مکمل های غذایی برای بهبود و پیشگیری از سکته مغزی مورد مطالعه قرار گرفته اند. به نظر نمی رسد مولتی ویتامین ها و مواد مغذی مانند ویتامین D، کلسیم و ویتامین C از سکته جلوگیری کنند. بااین‌حال، به نظر می رسد که اسید فولیک و کمپلکس ویتامین B خطر سکته مغزی را کاهش می‌دهند، به خصوص در مکان های جغرافیایی که فاقد غنی سازی مواد غذایی با اسید فولیک هستند (۳). مکمل های کمتری مانند جینکو و گون برای بهبود سکته مغزی مورد مطالعه قرار گرفته اند و شواهد در بهترین حالت قطعی نیستند (۴ و ۵).

یک رژیم غذایی سالم در کاهش خطر سکته های مکرر یا اولین بار نقش دارد، درحالی‌که یک رژیم غذایی ناسالم می‌تواند خطر سکته مغزی را افزایش دهد. اضافه وزن خطر سکته را افزایش می‌دهد. به‌طور کلی، یک رژیم غذایی سالم دارای چربی های اشباع شده، سدیم و قند کم است درحالی‌که سرشار از میوه، سبزیجات و غلات کامل است. نمونه‌هایی از رژیم‌های غذایی سالم قلب شامل رژیم DASH، رژیم مدیترانه‌ای و رژیم‌های گیاه‌خواری خاص است (۶).

رفتارها و مداخلاتی که به کنترل فشار خون بالا، دیابت و کلسترول بالا کمک می‌کند نیز می‌تواند به پیشگیری از سکته کمک کند. به‌عنوان مثال، ورزش منظم، کاهش استرس و حفظ وزن سالم می‌تواند به کاهش خطر سکته کمک کند (۱).

سکته مغزی یا در اثر لخته شدن خون (سکته مغزی ایسکمیک) یا خونریزی (سکته مغزی هموراژیک) در داخل مغز ایجاد می‌شود. بسیاری از شرایط می‌توانند خطر سکته مغزی را در طول زمان افزایش دهند، به خصوص اگر به درستی درمان نشوند. درحالی‌که شرایط اصلی که خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهد فشار خون بالا کنترل نشده است، شرایطی مانند دیابت، بیماری قلبی، چاقی و فیبریلاسیون دهلیزی (ضربان نامنظم قلب) نیز خطر را افزایش می‌دهد. سایر عوامل خطر سکته مغزی عبارتند از: سیگار کشیدن، سابقه سکته مغزی یا حمله ایسکمیک گذرا در گذشته، سن مسن، نژاد آفریقایی آمریکایی، مصرف مواد، رژیم غذایی ناسالم و ورزش ناکافی (۱).