سلامت خواب

برداشت ما

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که خواب ضعیف ممکن است منجر به نشانگرهای بالاتر التهاب شود (۱). که این سوال را مطرح می‌کند که آیا درمان مشکلات خواب می‌تواند التهاب را نیز کاهش دهد. در این مرور سیستماتیک، درمان شناختی رفتاری برای بی خوابی (CBT-I) برخی از نشانگرهای التهاب را کاهش داد، اما نتایج متناقض بود. کارآزمایی‌ها کوچک بودند، از انواع مقایسه‌کننده‌ها استفاده می‌کردند و شرکت‌کنندگانی را با سایر شرایط پزشکی شامل می‌شدند، بنابراین شواهد برای نتیجه‌گیری بسیار ضعیف هستند.

برداشت ما

برخی شواهد نشان می‌دهد که اجزای موجود در چای سبز مانند تیانین و کاسنی مانند لاکتوکوپیکرین می‌توانند خواب را بهبود بخشند (۱). در این مطالعه کوچک روی شرکت‌کنندگان مبتلا به بی‌خوابی، مکملی که شامل تیانین و لاکتوکوپیکرین بود، هیچ تأثیری بر معیارهای اندازه‌گیری عینی خواب نداشت.

برداشت ما

تصور می‌شود که پروبیوتیک ها به دلیل پتانسیل آنها در تعدیل میکروبیوتای روده دارای مزایای مختلفی هستند (۱). آیا این به خواب هم می رسد؟ با توجه به این متاآنالیز، پاسخ ممکن است مثبت باشد، اما تأثیرات آن اندک و عموماً بر اساس تعداد کمی از مطالعات است. مزایا نیز متناقض بود، که به تنوع گسترده در مداخله پروبیوتیک مورد استفاده مربوط می‌شود، زیرا اثرات با سویه پروبیوتیک متفاوت است (۲).

برداشت ما

تصور می‌شود که خوردن محدود زمانی می‌تواند با تعدیل ریتم‌های شبانه‌روزی خواب را بهبود بخشد (۱). این ممکن است مخصوصاً برای غذا خوردن با محدودیت زمانی اولیه، به دلیل اجتناب از خوردن در شب، که بیشتر با ریتم‌های شبانه‌روزی طبیعی بدن هماهنگ است، صادق باشد (۲). این مطالعه تفاوت واضحی در خواب بین دیرخوردن با محدودیت زمانی و زود هنگام غذا خوردن با محدودیت زمانی پیدا نکرد که با شواهد قبلی مطابقت دارد. به‌طور کلی، به نظر نمی رسد که محدودیت زمانی غذا خوردن بر خواب تأثیر زیادی بگذارد (۱).