اسکیزوفرنی یک بیماری روانی شدید است که در تفکر و درک فرد از دنیای اطراف خود اختلال ایجاد می‌کند. اگرچه اسکیزوفرنی حدود ۱٪ از جمعیت جهان را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما یکی از ۲۰ علت اصلی ناتوانی در سراسر جهان است (۱، ۲ و ۳).

علائم اسکیزوفرنی به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: علائم مثبت - تجربیاتی که به احساسات یا افکار موجود می‌افزایند - مانند توهم، هذیان، و اختلال در تفکر. علائم منفی - تجربیاتی که از احساسات یا افکار کم می‌کند - مانند کاهش گفتار، کمبود انگیزه و کاهش بیان عاطفی. کاتاتونیا که با حرکات تکراری بدون هدف، عدم پاسخگویی و دوره های بیش فعالی یا بی حرکتی مشخص می‌شود، یکی دیگر از علائم رایج اسکیزوفرنی است. علاوه بر این، اختلال شناختی که می‌تواند بر مواردی مانند حافظه، سرعت پردازش و توجه تأثیر بگذارد، اخیراً به‌عنوان یکی از علائم اسکیزوفرنی شناخته شده است. علائم اسکیزوفرنی معمولاً در سنین ۱۶ تا ۳۰ سالگی ظاهر می‌شود (۱ و ۴).

یک ارائه‌دهنده مراقبت‌های بهداشتی ارزیابی را برای رد سایر علل بالقوه علائم انجام می‌دهد. دو مجموعه معیار، از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM)، منتشر شده توسط انجمن روانپزشکی آمریکا، و طبقه بندی بین المللی بیماری ها (ICD)، منتشر شده توسط سازمان بهداشت جهانی. ممکن است برای تشخیص اسکیزوفرنی استفاده شود.

داروهای ضد روان پریشی موثرترین درمان برای اسکیزوفرنی هستند. آنها معمولا به صورت خوراکی مصرف می شوند، اما در مواقع ضروری می‌توان آنها را به صورت عضلانی تزریق کرد. بااین‌حال، این داروها با عوارض جانبی ناخوشایندی مانند افزایش وزن، آرام بخش و علائم خارج هرمی (حرکات غیر ارادی غیرقابل کنترل) همراه هستند (۴). هنگام مصرف داروهای ضد روان پریشی، نظارت بر علائم خارج هرمی مانند ضربه زدن به لب، پلک زدن سریع یا سایر حرکات غیر ارادی بسیار مهم است. اگرچه بسیار نادر است، اما ممکن است نشانه ای از سندرمی به نام دیسکینزی دیریو باشد. اگر علائم حنجره را تحت تاثیر قرار دهد، می‌تواند خطرناک باشد و باعث مشکلات تنفسی شود.

هنگام مصرف داروهای ضد روان پریشی، نظارت بر علائم خارج هرمی مانند ضربه زدن به لب، پلک زدن سریع یا سایر حرکات غیر ارادی بسیار مهم است. اگرچه بسیار نادر است، اما ممکن است نشانه ای از سندرمی به نام دیسکینزی دیریو باشد. اگر علائم حنجره را تحت تاثیر قرار دهد، می‌تواند خطرناک باشد و باعث مشکلات تنفسی شود.

D-سرین، سارکوزین و جینکو بیلوبا در کاهش علائم اسکیزوفرنی زمانی که به‌عنوان درمان کمکی برای داروهای ضد روان پریشی استفاده می شوند، موثر هستند. یک متاآنالیز کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده نشان داد که وقتی به‌عنوان مکمل برای داروهای ضد روان پریشی استفاده می‌شود، ویتامین‌های B، به‌ویژه ویتامین B۶، ویتامین B۱۲ و اسید فولیک، می‌توانند علائم روانپزشکی کلی را در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی کاهش دهند. بااین‌حال، نتایج بسیار متغیر بود و کاملاً مشخص نبود که کدام ویتامین یا مقادیر خاص تأثیر را تعیین می‌کند (۵).

شواهد محدودی وجود دارد که تغییرات رژیم غذایی ممکن است بر اسکیزوفرنی تأثیر بگذارد. شاخص التهابی رژیم غذایی (DII) معیاری است که برای ارزیابی پتانسیل التهابی یک الگوی غذایی استفاده می‌شود. نمره DII بالاتر با رژیم غذایی التهابی همراه است. یک مطالعه مشاهده‌ای کوچک نشان داد که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر از یک الگوی غذایی با نمره DII بالا پیروی می‌کنند (۶). برخی از آزمایشات همچنین نشان دادند که رژیم غذایی بدون گلوتن علائم اسکیزوفرنی را کاهش می‌دهد. بااین‌حال، آزمایشات اضافی نتوانستند همان نتیجه را بیابند (۷).

روان درمانی، به ویژه درمان شناختی رفتاری، اغلب همراه با دارو استفاده می‌شود. درمان تشنج الکتریکی نیز ممکن است برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی مفید باشد (۴ و ۸).

فرضیه های متعددی در مورد علت اسکیزوفرنی ارائه شده است. بااین‌حال، علت دقیق آن ناشناخته است. به نظر می رسد که ژن ها، عوامل محیطی و عدم تعادل انتقال دهنده های عصبی همگی ممکن است دخیل باشند (۴).