سارکوپنیا

سارکوپنی یک اختلال پیشرونده و عمومی عضله اسکلتی است که با از دست دادن توده عضلانی و قدرت مشخص می‌شود و با افزایش خطر پیامدهای نامطلوب از جمله سقوط، شکستگی استخوان، عوارض پس از عمل، ناتوانی جسمی و مرگ و میر همراه است (۱ و ۲). دو نوع سارکوپنی وجود دارد - اولیه و ثانویه. سارکوپنی زمانی اولیه در نظر گرفته می‌شود که به جز سن به دلیل هیچ دلیل زمینه‌ای دیگری ایجاد نشود (۱). هنگامی که عواملی غیر از سن وجود داشته باشد، ثانویه در نظر گرفته می‌شود، مانند بیماری (به‌عنوان مثال، سرطان، نارسایی پیشرفته اندام)، سوء تغذیه، یا عدم فعالیت بدنی.

سابقه سقوط های مکرر احساس ضعف سرعت کم راه رفتن مشکل بلند شدن از روی صندلی کاهش وزن ناخواسته اخیر (> ۵%)

توده عضلانی، قدرت و عملکرد فیزیکی برای تشخیص سارکوپنی ارزیابی می‌شود (۱). تشخیص با قدرت عضلانی شروع می‌شود، معمولاً قدرت گرفتن با استفاده از دینامومتر دستی مدرج اندازه‌گیری می‌شود، اما قدرت پایین‌تنه ممکن است با استفاده از تست ایستادن روی صندلی نیز ارزیابی شود، که مدت زمانی را که فرد طول می‌کشد تا پنج بار از وضعیت نشسته بدون استفاده از بازوهایش بلند شود، اندازه‌گیری می‌کند. اگر قدرت عضلانی کم مشخص شود، مقدار عضله برای تایید وجود سارکوپنی ارزیابی می‌شود. در نهایت، عملکرد فیزیکی با استفاده از نمرات تست سرعت راه رفتن، باتری عملکرد فیزیکی کوتاه، تست Timed-Up and Go یا تست راه رفتن ۴۰۰ متر برای تعیین شدت سارکوپنی ارزیابی می‌شود.

هیچ داروی خاصی برای درمان سارکوپنی تایید نشده است. درمان با تستوسترون ممکن است توده و قدرت عضلانی را در مردان مسن با سطح سرمی تستوسترون پایین (۲۰۰-۳۰۰ نانوگرم در میلی لیتر) و ضعف عضلانی افزایش دهد (۳). علاوه بر این، شواهد اولیه نشان می‌دهد که مهارکننده‌های میوستاتین، که فعالیت‌های میوستاتین را مسدود می‌کنند - پروتئینی که از سلول‌های عضلانی ترشح می‌شود و سنتز پروتئین و هیپرتروفی را مهار می‌کند - ممکن است توده عضلانی و برخی معیارهای عملکرد فیزیکی را افزایش دهد (۴ و ۵). بااین‌حال، استفاده پزشکی از مهارکننده‌های میوستاتین به‌عنوان درمان سارکوپنی در حال حاضر محدود به آزمایش‌های بالینی است.

مکمل‌های زیر برای درمان سارکوپنی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند و در سناریوهای مختلف اثربخشی نشان داده‌اند (به‌عنوان مثال، هنگامی که با ورزش مقاومتی ترکیب می‌شوند، در افرادی که دریافت رژیم غذایی ناکافی دارند): (۶) پروتئین لوسین کراتین بتا هیدروکسی بتا متیل بوتیرات اسیدهای چرب اشباع نشده امگا ۳ ویتامین D

پروتئین برای رشد و نگهداری عضلات اسکلتی بسیار مهم است و افراد مسن تر نسبت به مصرف پروتئین واکنش سنتز پروتئین عضلانی مختل را نشان می‌دهند (۷). بنابراین بخش بزرگی از پایه شواهد حول بهینه سازی مصرف پروتئین برای پیشگیری و درمان سارکوپنی می چرخد. کل پروتئین دریافتی به‌طور ایده آل باید ۱.۲ تا ۱.۶ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز باشد که به‌طور مساوی بین ۳ تا ۴ وعده غذایی حاوی ≥ ۰.۴ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن توزیع شود (۶). با توجه به الگوهای غذایی، شواهد تا حد زیادی ثابت از مطالعات مشاهده‌ای نشان می‌دهد که پیروی بیشتر از رژیم مدیترانه‌ای با عملکرد فیزیکی بهتر از جمله عملکرد اندام تحتانی، تحرک و سرعت راه رفتن مرتبط است (۸ و ۹)

ورزش مقاومتی قوی ترین درمان غیر پزشکی برای مبارزه با زوال عضلات اسکلتی و بهبود کیفیت زندگی مرتبط با سلامت است (۱۰). به‌طور سنتی توصیه می‌شود که افراد ۲ تا ۳ جلسه تمرین مقاومتی در هفته با استفاده از بارهای نسبتاً سنگین انجام دهند (یعنی ۸۰٪ از حداکثر ۱ تکرار)، اما شواهد جدیدتر نشان می‌دهد که تمرین مقاومتی با بار کم (یعنی ۳۵ تا ۵۰٪ از حداکثر یک تکرار) به‌طور مشابه برای افزایش توده و قدرت عضلانی زمانی که به صورت ارادی انجام می‌شود موثر است (۶). به نظر می رسد یک تمرین مقاومتی ترکیبی و مداخله رژیم غذایی با پروتئین بالا نسبت به هر یک از این مداخلات به تنهایی موثرتر باشد (۱۱).

در مورد سارکوپنی اولیه، طیف وسیعی از عوامل وجود دارد که به پیشرفت این بیماری کمک می‌کنند، که کاملاً درک نشده‌اند و تا حد زیادی تصور می‌شود که پیامدهای طبیعی پیری باشند (۲). اینها شامل کاهش اندازه فیبر عضلانی نوع II، از دست دادن واحدهای حرکتی (به‌عنوان مثال، یک نورون حرکتی و فیبرهای عضلانی که آن را عصب می‌کند)، تغییرات هورمونی (به‌عنوان مثال، کاهش سطح سرمی هورمون‌های آنابولیک مانند تستوسترون و فاکتور رشد شبه انسولین ۱)، بی‌اشتهایی (به‌عنوان مثال، کاهش یا از دست دادن اشتها، مقاومت بدنی، کاهش فعالیت ماهیچه‌ای، کاهش اشتها، پروتئین، کاهش فعالیت بدنی). پاسخ سنتز به پروتئین رژیم غذایی و ورزش مقاومتی)، التهاب سیستمیک، مقاومت به انسولین و افزایش چربی بدن (۱۲).