پسوریازیس

پسوریازیس معمولاً شبیه ضایعات برجسته ای است که قرمز، خشک و دارای پوسته های نقره ای هستند. آنها می‌توانند در هر نقطه از بدن ظاهر شوند، مانند: (۱) آرنج زانوها پوست سر صورت نخل پا

تشخیص عمدتاً بالینی است و بر اساس ظاهر بثورات و علائم مرتبط است. یک متخصص مراقبت های بهداشتی ابتدا باید سایر بیماری هایی را که ممکن است علائم مشابه ایجاد کنند، رد کند. در طی ملاقات با یک متخصص مراقبت های بهداشتی، یک تاریخچه بالینی به دست می‌آید و یک ارزیابی جامع پوست انجام می‌شود (۳).

درمان بر اساس میزان و شدت علائم تعیین می‌شود. درمان های پزشکی شامل: کرم های موضعی (مانند استروئیدها و مرطوب کننده ها) داروهای خوراکی یا تزریقی (مانند سرکوبگرهای ایمنی) فتوتراپی (قرار دادن پوست در معرض طول موج های مختلف نور) درمان های موضعی برای موارد خفیف تر استفاده می‌شود. اگر به درمان‌های موضعی یا برای موارد شدیدتر پاسخی وجود نداشته باشد، ممکن است از داروهای سرکوب‌کننده ایمنی و/یا فتوتراپی (درمانی که از نور ماوراء بنفش استفاده می‌کند) استفاده شود (۳).

مکمل های غذایی اغلب برای تسکین علائم پسوریازیس جستجو می شوند. مکمل هایی با بیشترین شواهد عبارتند از: روغن ماهی ویتامین D سلنیوم پروبیوتیک ها برخی از مطالعات نشان می‌دهد که مکمل های فوق یا مفید یا بی اثر هستند. قبل از ارائه توصیه ها به تحقیقات دقیق تری نیاز است (۴).

مطالعات مشاهده ای نشان داده است که افراد مبتلا به پسوریازیس مقدار کمتری از غذاهایی که معمولاً در رژیم غذایی مدیترانه ای یافت می شوند (مانند روغن زیتون، میوه ها، ماهی، آجیل و غلات کامل) مصرف می‌کنند (۵ و ۶). تحقیقات با استفاده از مداخلات غذایی نشان داد که رژیم کم کالری در افراد دارای اضافه وزن یا چاق مبتلا به پسوریازیس یا رژیم غذایی بدون گلوتن در افراد دارای حساسیت به گلوتن بیشترین امید را برای کمک به کاهش علائم پسوریازیس دارد (۷). توصیه می‌شود که تغییرات در رژیم غذایی باید در کنار درمان های پزشکی استاندارد استفاده شود (۷).

شواهد ضعیفی وجود دارد که نشان می‌دهد حمام آب شور همراه با فتوتراپی موثر است. بااین‌حال، این یافته ها قطعی نیستند و تحقیقات بیشتری مورد نیاز است (۸). همچنین برخی مطالعات کوچک وجود دارد که نشان می‌دهد مدیتیشن می‌تواند به کاهش برخی علائم کمک کند (۹).

تصور می‌شود که پسوریازیس در اثر یک پاسخ ایمنی بیش از حد ایجاد می‌شود که منجر به بازسازی بیش از حد سلول های پوست می‌شود. ایجاد پسوریازیس شامل ترکیبی از اجزای ژنتیکی، محیطی و روانی است (۳).