پیش دیابت

پیش دیابت وضعیتی است که با افزایش سطح گلوکز خون مشخص می‌شود که معیارهای دیابت نوع ۲ را ندارد. پیش دیابت خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی و دیابت نوع ۲ را افزایش می‌دهد و با وجود چاقی (به ویژه چاقی شکمی یا احشایی)، دیس لیپیدمی و فشار خون بالا همراه است (۱).

پیش دیابت یک بیماری بدون علامت است. نشانه‌ها یا نشانه‌هایی که فرد باید برای تعیین اینکه آیا مبتلا به پیش دیابت است، تحت آزمایش قرار گیرد، شامل اضافه وزن یا چاقی همراه با حداقل یکی از عوامل خطر زیر است: سابقه خانوادگی دیابت، نژاد/قومیت پرخطر (به‌عنوان مثال، سیاه‌پوست، لاتین/اسپانیایی، بومیان آمریکا، آسیایی‌آمریکایی، ساکن جزیره‌ای اقیانوس آرام)، سابقه دیابت فشار خون پایین، سابقه ابتلا به دیابت سطح کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL-C) یا تری گلیسیرید بالا (۱ و ۲). غربالگری جهانی صرف نظر از وجود عوامل خطر برای بزرگسالان حداقل ۳۵ سال توصیه می‌شود. اگر نتایج غربالگری اولیه با معیارهای پیش دیابت مطابقت داشته باشد، توصیه می‌شود غربالگری را سالیانه تکرار کنید. اگر نتایج نرمال باشد، توصیه می‌شود که غربالگری‌ها حداقل هر سه سال یک‌بار یا در صورت بروز علائم دیابت (مانند تشنگی بیش از حد) یا سایر عوامل خطر (مانند فشار خون بالا) زودتر تکرار شود (۱).

پیش دیابت بر اساس گلوکز پلاسما ناشتا، گلوکز پلاسما ۲ ساعته طی آزمایش تحمل گلوکز خوراکی ۷۵ گرمی (OGTT) یا HbA۱c تشخیص داده می‌شود. با توجه به انجمن دیابت آمریکا، اگر فردی دارای یکی از موارد زیر باشد، باید پیش دیابت تشخیص داده شود: (۱) گلوکز ناشتا ۱۰۰-۱۲۵ mg/dL (۵.۶-۶.۹ mmol/L) گلوکز ۲ ساعته در طول OGTT ۱۴۰-۱۹۹ میلی گرم در دسی لیتر (۷.۸-۱۱.۰ میلی مول در لیتر) HbA۱c ۵.۷٪ - ۶.۴٪ شایان ذکر است، سازمان بهداشت جهانی حد پایین تر برای اختلال گلوکز ناشتا را ۱۱۰ میلی گرم در دسی لیتر (۶.۱ میلی مول در لیتر) تعریف می‌کند. شواهد نشان می‌دهد که OGTT حساس‌ترین تست تشخیصی برای پیش دیابت است و تکیه بر گلوکز ناشتا یا HbA۱c به تنهایی ممکن است منجر به تشخیص نادرست پیش‌دیابت شود (۳ و ۴).

مداخله در سبک زندگی (به‌عنوان مثال کاهش وزن، ورزش، تغذیه سالم، کاهش یا قطع مصرف الکل) سنگ بنای درمان پیش دیابت است، اما متفورمین خط اول مداخله دارویی در نظر گرفته می‌شود. توصیه می‌شود متفورمین برای افراد مبتلا به پیش دیابت که BMI حداقل ۳۵ دارند، سطح گلوکز بالاتری دارند (به‌عنوان مثال، گلوکز ناشتا ≥ ۱۱۰ میلی گرم در دسی لیتر، HbA۱c ≥ ۶.۰٪) و/یا سابقه دیابت بارداری اضافه شود (۵). متفورمین همچنین ممکن است در مواردی که مداخله سبک زندگی بی اثر است در نظر گرفته شود (۶). داروهای کاهش وزن (به‌عنوان مثال، سماگلوتید) یکی دیگر از گزینه های محبوب برای افزایش اثربخشی مداخلات سبک زندگی است (۷ و ۸).

رژیم کم کالری یک مداخله قدرتمند برای افراد مبتلا به پیش دیابت و اضافه وزن یا چاقی است، زیرا دستیابی به کاهش وزن قابل‌توجه و حفظ آن (حداقل ۵ درصد وزن اولیه بدن) می‌تواند از ابتلا به دیابت نوع ۲ جلوگیری یا به تاخیر بیاندازد (۹). در زمینه کاهش وزن قابل‌توجه، به نظر نمی رسد توزیع درشت مغذی ایده آلی وجود داشته باشد، بنابراین رژیم غذایی باید بر اساس ترجیحات غذایی و اهداف متابولیکی فرد تنظیم شود تا به حداکثر برسد (۱۰). الگوهای غذایی مبتنی بر گیاه که بر مصرف غلات کامل، حبوبات، آجیل، میوه ها و سبزیجات تاکید دارند، ممکن است برای کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ مفید باشند (۵).

طیف گسترده ای از مکمل های فرضی برای بهبود کنترل قند خون در افراد مبتلا به پیش دیابت، از جمله روی، ویتامین D، دارچین، بربرین، کورکومین، پروبیوتیک ها، جینسینگ پاناکس، ویتامین K، اسیدهای چرب امگا ۳، آلوئه ورا و عصاره برگ توت مورد مطالعه قرار گرفته است (۱۱ و ۱۲).

فعالیت بدنی برای پیشگیری یا به تاخیر انداختن ابتلا به دیابت نوع ۲ حیاتی است. حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط ​​(به‌عنوان مثال، پیاده روی سریع) به همراه دو جلسه تمرین مقاومتی باید هر هفته انجام شود تا بهبود بیشتری در حساسیت به انسولین ایجاد شود (۵، ۱۳ و ۱۴). علاوه بر این، شکستن دوره های نشستن با ایستادن یا راه رفتن می‌تواند سطح گلوکز بعد از غذا (بعد از غذا) را بهبود بخشد (۱۵). ترک دخانیات نیز توصیه می‌شود (۵).

علل پیش دیابت با علل دیابت نوع ۲ همپوشانی دارند، زیرا نقص های فیزیولوژیکی که زمینه دومی را ایجاد می‌کنند - مقاومت به انسولین و از دست دادن عملکرد سلول های بتا پانکراس (سلول هایی که انسولین تولید و ترشح می‌کنند) - در پیش دیابت نیز وجود دارد (۱۶ و ۱۷). البته به میزان کمتری نسبت به دیابت نوع ۲. علل پیش دیابت چند عاملی است و تحت تأثیر استعداد ژنتیکی و محیط است. بااین‌حال، دریافت انرژی بیش از حد و رفتار بی تحرک، که منجر به تجمع چربی احشایی بیشتر از حد تحمل فرد می‌شود، در درجه اول مسئول هیپرگلیسمی است که پیش دیابت را تعریف می‌کند (۱۸).