سندرم تخمدان پلی کیستیک

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) یک اختلال غدد درون ریز (مربوط به هورمون) است که بر تعداد زیادی از زنان پیش از یائسگی تأثیر می گذارد و میزان شیوع آن بسته به جمعیت و معیارهای تشخیصی مورد استفاده از ۳ تا ۱۰ درصد متغیر است (۱). سندرم تخمدان پلی کیستیک با بیش از حد آندروژن (به‌عنوان مثال، تستوسترون بالا، رشد موهای بدن با الگوی مردانه) و/یا اختلال عملکرد تخمدان (به‌عنوان مثال، رشد کیست مانند تخمدان، ناباروری، قاعدگی نامنظم) مشخص می‌شود.

برخی از شایع‌ترین علائم و نشانه های PCOS عبارتند از: سیکل های قاعدگی نامنظم، چاقی، هیرسوتیسم (رشد موهای بدن با الگوی مردانه)، ریزش یا نازک شدن موهای روی پوست سر و آکنه. یافته های رایج شامل سطوح بالای آندروژن در گردش (به‌عنوان مثال، تستوسترون) و رشد کیست مانند در تخمدان ها است. سایر علائم و نشانه ها عبارتند از مقاومت به انسولین، از جمله خطر ابتلا به دیابت نوع ۲. سندرم تخمدان پلی کیستیک اغلب با بیماری های همراه مانند: چاقی، دیس لیپیدمی، دیابت نوع ۲ و ناباروری همراه است (۲).

تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک معمولاً بر اساس حداقل ۲ مورد از ۳ معیار زیر است: (۱) عدم تخمک گذاری یا تخمک گذاری اولیگو (که با کمبود یا نادر بودن قاعدگی مشخص می‌شود)، (۲) آندروژن بیش از حد، و (۳) رشد کوچک کیست مانند در حداقل یکی از تخمدان ها، با سایر علل بالقوه این عوامل (مانند سندروم تیروئید، کوشش تیروئید، کوفتگی تیروئید، کوفتگی تیروئید، کوشش تیروئید). هیپرپرولاکتینمی) رد می‌شود (۳ و ۴).

مداخلات پزشکی مورد استفاده برای درمان سندرم تخمدان پلی کیستیک علائم خاص بیمار و تظاهرات وضعیت را هدف قرار می‌دهد. به‌عنوان مثال، مقاومت به انسولین معمولاً با متفورمین درمان می‌شود، پریودهای نامنظم اغلب با داروهای ضد بارداری خوراکی درمان می‌شوند، اسپیرونولاکتون ممکن است برای علائم آندروژن بیش از حد آزمایش شود، و ناباروری را می‌توان با کلومیفن درمان کرد (۵).

یکی از مکمل‌هایی که برای PCOS بسیار مورد مطالعه قرار گرفته، اینوزیتول است. برخی از مطالعات نشان داده اند که اینوزیتول می‌تواند مقاومت به انسولین و باروری را در PCOS بهبود بخشد، اگرچه کیفیت شواهد به خصوص بالا نیست (۶ و ۷). سایر مکمل های مورد بررسی برای PCOS شامل L-کارنیتین، اسیدهای چرب امگا ۳ (به‌عنوان مثال، روغن ماهی)، اسید آلفا لیپوئیک، بربرین و N-استیل سیستئین است (۸ و ۹).

نشان داده شده است که انواع رژیم های غذایی (مانند DASH، شاخص گلیسمی پایین، کربوهیدرات کم) برای زنان مبتلا به PCOS مفید هستند. این رژیم‌ها می‌توانند منجر به کاهش کالری دریافتی شوند که برای شرایط ثانویه PCOS مانند سندرم متابولیک، چاقی و اختلال تحمل گلوکز مفید است (۱۰ و ۱۱).

از آنجایی که PCOS ارتباط تنگاتنگی با ناهنجاری های متابولیک دارد، ورزش اغلب توصیه می‌شود. علاوه بر کاهش انسولین و مقاومت به انسولین، افزایش فعالیت بدنی نیز با کاهش سطح آندروژن و بهبود عملکرد تولید مثل در PCOS مرتبط است (۱۲ و ۱۳). تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه کدام نوع ورزش مفیدتر است مورد نیاز است. تعدادی از مطالعات تأثیر طب سوزنی بر PCOS را بررسی کرده‌اند که ظاهراً هیچ تفاوتی با دارونما ندارد (۱۴ و ۱۵).

ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی برای افزایش استعداد فرد برای ابتلا به PCOS پیشنهاد شده است (۱۶). به نظر می رسد سطوح بالای آندروژن علت اصلی علائم بالینی PCOS از جمله ناباروری، هیرسوتیسم، ریزش مو و آکنه باشد (۱۶). همچنین، حدود نیمی از زنان مبتلا به PCOS دارای مقاومت غیرطبیعی به انسولین و متعاقب آن هیپرانسولینمی (سطح انسولین بالا) هستند که به تظاهرات متابولیکی PCOS کمک می‌کند (۱۷).