استئوآرتریت

OA خفیف ممکن است علائم قابل‌توجهی ایجاد نکند. با شدیدتر شدن آن، ممکن است در هنگام حرکت دچار درد شوید که با استراحت بهتر می‌شود، سفتی مفاصل پس از بلند شدن از استراحت، دامنه حرکتی ضعیف مفصل، تورم پس از استفاده از مفصل، و احساس شلی یا بی ثباتی (۱).

یک پزشک آرتروز را از طریق ترکیبی از معاینه فیزیکی، بحث در مورد علائم شما، استفاده از اشعه ایکس یا تصویربرداری MRI و رد سایر علل از طریق آزمایش های بیشتر تشخیص می‌دهد (۱). OA اغلب در مقیاس Kellgren-Lawrence طبقه بندی می‌شود که از ۰ (بدون OA) تا ۴ (OA شدید) متغیر است (۲).

درمان دارویی معمولاً برای OA شدیدتر اختصاص دارد و معمولاً با استامینوفن با دوز بالا و کرم‌های موضعی شروع می‌شود. سپس می‌تواند به داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و احتمالاً ترامادول در موارد شدید ادامه دهد. در شرایط خاصی می‌توان از تزریق کورتیکواستروئید نیز استفاده کرد. تعویض مفصل برای افراد مبتلا به بیماری متوسط ​​تا شدید امکان پذیر است که به وضوح در تصویربرداری نشان داده می‌شود (۳).

بسیاری از مکمل ها برای آرتروز مورد مطالعه قرار گرفته اند. چند نمونه شامل گلوکزامین و کندرویتین (هر دو جزء غضروف)، ال کارنیتین، پیکنوژنول و کورکومین است (۴).

واضح‌ترین عامل رژیم غذایی در ایجاد آرتروز، کالری اضافی است که منجر به چاقی می‌شود، که کاهش وزن را به یکی از پیشنهادات خط اول برای درمان آرتروز زانو و لگن تبدیل می‌کند (۵). شواهد ضعیف‌تر اما نشان‌دهنده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد افزایش مصرف اسیدهای چرب امگا ۳ با زنجیره بلند با خوردن ماهی‌های چرب بیشتر می‌تواند به افزایش مصرف ویتامین K نیز کمک کند (۶).

تمرینات فیزیوتراپی یکی از درمان های خط اول برای OA است (۵ و ۷). بسته های حرارتی می‌توانند تسکین دهند. دلایل مکانیکی برای شک وجود دارد که اعمال گرما می‌تواند پیشرفت OA را نیز کند کند، اگرچه این شواهد بالینی قوی ندارد (۷). انواع ورزش های پیشرونده می‌توانند به آرتروز کمک کنند. برخی از نمونه‌ها عبارتند از ورزش هوازی، تمرین مقاومتی، یوگا، ورزش در آب و تای چی (۸).

مشخص نیست که مکانیسم پشت ایجاد آرتروز چیست. بااین‌حال، برخی از عوامل خطر عبارتند از افزایش سن، آسیب مفاصل گذشته، مفاصل نامناسب، سابقه خانوادگی و اضافه وزن یا چاقی (۱).