مولتیپل اسکلروزیس (MS) یک بیماری عصبی است که به احتمال زیاد یک حمله خودایمنی به سیستم عصبی مرکزی است. شناخته شده ترین جنبه ام اس (و دلیل نامگذاری آن) تخریب غلاف های میلین است که نورون ها را عایق می‌کند، که منجر به ایجاد ضایعات در سراسر مغز و نخاع می‌شود. غلاف میلین عایق اطراف آکسون های نورون ها را تشکیل می‌دهد و امکان انتشار موثر تکانه های الکتریکی از یک نورون به نورون دیگر را فراهم می‌کند. تخریب آنها هدایت الکتریکی را کند یا متوقف می‌کند و منجر به نقص عصبی مرتبط با این بیماری می‌شود (۱).

علائم اصلی مولتیپل اسکلروزیس عبارتند از: نوریت اپتیک، تاری دید یا دوبینی، بی ثباتی و سرگیجه، بی حسی یا گزگز در اندام ها، ضعف اندام ها، اسپاسم عضلانی و بی اختیاری. علائم اصلی مولتیپل اسکلروزیس ضایعات در سیستم عصبی مرکزی است.

هیچ اطلاعات واحدی برای تشخیص ام اس کافی نیست. برای اینکه پزشک بتواند تشخیص ام اس را بدهد، باید ضایعات را در حداقل ۲ ناحیه از سیستم عصبی مرکزی مشاهده کند و شواهدی پیدا کند که این ضایعات در مقاطع مختلف زمانی شکل گرفته اند. جزئیات بیشتر در مورد تشخیص ام اس را می‌توانید در اینجا بیابید.

داروها درمان اولیه ام اس هستند. داروها برای کاهش سرعت پیشرفت بیماری یا سرعت عود، مدیریت عودها با تسریع بهبودی یا درمان علائم خاص استفاده می شوند (۲).

ویتامین D، ویتامین A، بیوتین و ال-کارنیتین همگی در زمینه مولتیپل اسکلروزیس مورد مطالعه قرار گرفته اند. اگرچه همه آنها به‌طور بالقوه می‌توانند تأثیراتی بر بیماری داشته باشند (یعنی مکانیسم های قابل قبولی دارند که از طریق آن می‌توانند ام اس را بهبود بخشند)، هیچ تحقیقی تاکنون به شدت قانع کننده نبوده است (۳).

تحقیقات زیادی در مورد رژیم غذایی و ام اس انجام نشده است، اما این فرضیه وجود دارد که رژیم های غذایی پرکالری و پیش التهابی مانند رژیم غذایی غربی ممکن است برای ام اس مضر باشد (۴). علاوه بر این، افرادی که در دوران کودکی تا بزرگسالی دارای چاقی (BMI حداقل ۳۰ کیلوگرم بر متر مربع) بودند، در مقایسه با افرادی که در این دوره زمانی چاقی نداشتند، تقریباً دو برابر خطر ابتلا به ام اس را داشتند (۵).

کانابینوئیدها می‌توانند به گیرنده های سراسر مغز و بدن متصل شوند و در کنترل حرکت، التهاب و شناخت نقش داشته باشند. بر اساس درک فعلی تحقیق، به نظر می‌رسد که حشیش (یا کانابینوئیدهای مصنوعی) می‌تواند کمی درد و اختلال عملکرد مثانه را کاهش دهد و بسیاری از افراد مبتلا به ام‌اس بهبودهایی را گزارش می‌کنند، اما این نتایج را نمی‌توان به‌طور عینی اندازه‌گیری کرد. مشخص نیست که آیا شاهدانه علائم شناختی را فراتر از هر خاصیت افزایش دهنده خلق و خوی بهبود می بخشد یا خیر (۶).

سیستم ایمنی به شدت در ایجاد ام اس دخیل است، اما مشخص نیست در وهله اول چه چیزی این واکنش را تحریک می‌کند. ژنتیک، عفونت‌های ویروسی و سایر عوامل محیطی همگی در تحقیقات مشاهده‌ای با ام اس مرتبط هستند (۷). استرس روانی (به‌عنوان مثال، طلاق والدین و غم و اندوه شدید) نیز ممکن است افراد را مستعد ابتلا به این بیماری کند (۸).