اختلال شناختی خفیف

اختلال شناختی خفیف (MCI) وضعیتی را توصیف می‌کند که در آن افراد حافظه و مهارت‌های فکری ضعیف‌تری در مقایسه با سایر افراد هم سن و سال خود دارند، اما با کمترین تأثیر بر روی کارهای معمولی روزانه. این گاهی اوقات به دلیل عوامل برگشت پذیر مانند عوارض جانبی دارو، الکل، بد خوابی و آسیب های سر ایجاد می‌شود. اما اختلال شناختی خفیف همچنین اولین نشانه قابل تشخیص کاهش پیشرونده شناختی مرتبط با انواع زوال عقل از جمله بیماری آلزایمر است. بنابراین، تشخیص برای جلوگیری از کافی شدن اختلالات شناختی برای آسیب رساندن به استقلال و توانایی فرد در انجام وظایف معمولی روزانه، شرط مهمی است (۱، ۲ و ۳).

افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف ممکن است با افزایش منظم چیزهای خود را از دست بدهند، تصمیم گیری و قضاوت برایشان سخت باشد، یا متوجه مشکل فزاینده زبان و به خاطر سپردن قرار ملاقات ها و رویدادهای اخیر شوند. این علائم اغلب توسط دوستان و خانواده آنها نیز مشاهده می‌شود. افرادی که چنین علائمی دارند باید از پزشک خود بخواهند تا علائمی را که به شناسایی علت کمک می‌کند آزمایش کند. این مهم است زیرا برخی از علل اختلال شناختی خفیف با زوال عقل ارتباطی ندارند و قابل درمان هستند (۲، ۳ و ۴). علائم اختلال شناختی خفیف عبارتند از: اختلال در حافظه، انجام ضعیف کار، اختلال در رفلکس های عصبی و مشکلات حرکتی، هماهنگی و تعادل (۲، و )

عواملی که می‌توانند باعث ضعف حافظه و مهارت‌های فکری شوند، اما با زوال عقل ارتباطی ندارند (مانند داروها، الکل، بد خوابی و آسیب‌های سر) ابتدا با سابقه پزشکی رد می‌شوند. تشخیص بعدی اختلال شناختی خفیف شامل چندین مرحله است. آزمون‌های عملکردی شناختی، عصبی و فیزیکی برای تأیید ضعف حافظه و مهارت‌های تفکر و شناسایی مشکلات حرکتی، هماهنگی و تعادل استفاده می‌شوند. همچنین ممکن است از تست های تشخیصی اضافی برای شناسایی علل احتمالی استفاده شود. به‌عنوان مثال، آزمایش‌های تصویربرداری مغز مانند تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) یا توموگرافی انتشار پوزیترون (PET) می‌توانند ناهنجاری‌ها را در ساختار مغز تشخیص دهند، درحالی‌که آزمایش‌های بیوشیمیایی می‌توانند ناهنجاری‌ها را در سطوح پروتئین تاو و بتا آمیلوئید در مایع مغزی نخاعی (CSF) تشخیص دهند (۲، ۳، ۴ و ۵).

علل برگشت پذیر اختلال شناختی خفیف (مثلاً عوارض جانبی داروها، الکل، بد خوابی و آسیب های سر) اغلب با پرداختن مستقیم به این عوامل قابل درمان است. برای اختلالات شناختی خفیف مرتبط با زوال عقل (از جمله بیماری آلزایمر)، هیچ درمان دارویی فعلی وجود ندارد (۲، ۵ و ۶). در عوض، از استراتژی‌هایی برای کمک به افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف استفاده می‌شود تا عملکرد شناختی خود را بهبود بخشند و استقلال را در انجام وظایف معمول روزانه خود حفظ کنند. این استراتژی ها شامل حفظ فعالیت های فیزیکی و شناختی منظم و تعاملات اجتماعی است (۲، ۵ و )

اثرات چندین مکمل در افراد مبتلا به اختلال شناختی خفیف مورد مطالعه قرار گرفته است. اینها عبارتند از اسیدهای چرب امگا ۳، پروبیوتیک ها، جینکو بیلوبا، ویتامین های B، ویتامین C، ویتامین D، ویتامین E و غیره. بااین‌حال، شواهد فعلی استفاده از هیچ مکملی را در افراد دارای اختلال شناختی خفیف برای بهبود عملکرد شناختی یا پیشگیری از زوال عقل تایید نمی‌کند (۹، ۱۰، ۱۱ و ۱۲). بااین‌حال، شواهد فعلی محدود است و برای نتیجه‌گیری قطعی به کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در مقیاس بزرگ با کیفیت‌تر نیاز است.

شواهد نشان می‌دهد که غلظت‌های بالاتر متابولیت‌های چرخه متیونین (هوموسیستئین، متیونین و S-Adenosylmethionine) در گردش با کاهش بیشتر شناختی در افراد دارای اختلال شناختی خفیف مرتبط است (۱۳). از آنجایی که فولات و ویتامین B۱۲ متابولیسم متیونین را تنظیم می‌کنند و می‌توانند غلظت هموسیستئین پلاسما را کاهش دهند (۱۴). ممکن است مصرف آنها بر زوال شناختی تأثیر بگذارد. بااین‌حال، درحالی‌که غلظت کمتر فولات و B۱۲ با عملکرد شناختی ضعیف‌تر مرتبط است (۱۵، ۱۶ و )

درحالی‌که همه انواع ورزش عملکرد شناختی را در افراد دارای اختلال شناختی خفیف بهبود می بخشد (۲۲ و ۲۳) به نظر می رسد ورزش مقاومتی به احتمال زیاد از کاهش بیشتر شناختی جلوگیری می‌کند (۲۴). بااین‌حال، اثربخشی ورزش در کاهش خطر زوال عقل در حال حاضر نامشخص است (۲۵ و ۲۶)

علل اختلال شناختی خفیف می‌تواند شامل عوارض جانبی داروها، الکل، کم خوابی، آسیب های سر و برخی از اختلالات عصبی/روانی باشد. اما اختلال شناختی خفیف در مراحل اولیه بیماری های عصبی مانند انواع زوال عقل، از جمله بیماری آلزایمر نیز دیده می‌شود (۱، ۲ و ۳). علت دقیق اختلالات شناختی خفیف مرتبط با زوال عقل و بیماری آلزایمر ناشناخته است، اما عوامل خطر شامل سن بالا و دیابت است (۲ و ۳۷)