تستوسترون پایین

میل جنسی کم اختلال نعوظ (یعنی ناتوانی در ایجاد یا حفظ نعوظ) تعداد کم اسپرم کاهش توده عضلانی و قدرت و افزایش توده چربی تراکم استخوان پایین (به‌عنوان مثال، پوکی استخوان) ریزش موهای بدن ژنیکوماستی (به‌عنوان مثال، بزرگ شدن بافت پستان) اختلالات خواب کاهش انرژی، خلق افسرده و مشکل در تمرکز

سطح تستوسترون با استفاده از آزمایش خون ارزیابی می‌شود. حد کاهش تستوسترون در بین سازمان‌ها متفاوت است، اما اکثر آن‌ها آن را به‌عنوان سطح تستوسترون کل کمتر از ۲۳۱-۲۷۵ نانوگرم در دسی لیتر تعریف می‌کنند (۲). سطح تستوسترون باید در اوایل صبح (بین ساعت ۷ تا ۱۱ صبح) زمانی که سطح اوج می رسد و در حالت ناشتا ارزیابی شود. دو اندازه گیری جداگانه تستوسترون پایین (ترجیحاً با فاصله چهار هفته) همراه با علائم و نشانه های بالینی تستوسترون پایین برای تشخیص تستوسترون پایین مورد نیاز است.

درمان جایگزینی تستوسترون (TRT) گزینه درمانی اولیه برای تستوسترون پایین است و می‌تواند به صورت قرص خوراکی، قرص باکال (که در دهان حل می‌شود)، تزریق، ژل بینی، ژل موضعی، چسب ترانس درمال (که روی پوست قرار می گیرد) یا ایمپلنت داده شود (۱). به نظر می رسد TRT ایمن است، (۳) اگرچه داده های محدودی در مورد ایمنی طولانی مدت وجود دارد. هر شکل از تجویز می‌تواند عوارض جانبی منحصر به فردی ایجاد کند، اما به‌طور کلی، TRT ممکن است باعث اریتروسیتوز (همانطور که با سطح هماتوکریت > ۵۴٪ نشان می‌دهد)، دیس لیپیدمی، آکنه، پوست چرب، کاهش تولید اسپرم و/یا رشد سرطان پروستات متاستاتیک ایجاد کند (۱ و ۴). علاوه بر این، TRT برای جمعیت های خاصی منع مصرف دارد (به‌عنوان مثال، افرادی که سابقه اخیر حمله قلبی یا سکته مغزی، نارسایی قلبی یا سرطان پروستات دارند) (۱).

فهرست طولانی‌ای از مکمل‌ها به‌عنوان تقویت‌کننده تستوسترون به بازار عرضه می‌شوند، اما شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد هر یک از آنها بر سطح تستوسترون تأثیر می‌گذارد (۵ و ۶). برخی از گزینه های محبوب تر عبارتند از: نخل اره ای، آشواگاندا، تریبولوس-ترستریس، شنبلیله، دی-اسپارتیک-اسید، ماکا، علف هرز شاخی-بز و بور. در صورتی که مصرف رژیم غذایی و سطوح سرمی ناکافی باشد، مکمل با برخی مواد مغذی مانند ویتامین D، روی و منیزیم می‌تواند سطح تستوسترون را کمی افزایش دهد (۷).

در بسیاری از مردان، تستوسترون پایین به دلیل شرایط برگشت پذیر مانند چربی اضافی بدن و بیماری های مزمن (به‌عنوان مثال، دیابت نوع ۲، سندرم متابولیک) ایجاد می‌شود. در نتیجه، رژیم کم کالری برای افزایش سطح تستوسترون در این جمعیت بسیار موثر است (۸). درحالی‌که به نظر می رسد یک رژیم کم کالری سطح تستوسترون را در مردان لاغر کاهش می‌دهد (۹ و ۱۰). علاوه بر این، ارزش توجه به سطوح چربی در رژیم غذایی را دارد، زیرا شواهد محدود نشان می‌دهد که رژیم‌های کم‌چرب (≤۲۵ درصد انرژی دریافتی) سطح تستوسترون را در مقایسه با رژیم‌های پرچرب (حدود ۴۰ درصد انرژی دریافتی) کاهش می‌دهند (۱۱).

ورزش – چه ورزش هوازی، چه تمرین تناوبی با شدت بالا، چه تمرین مقاومتی – سطح تستوسترون را افزایش می‌دهد (۱۲). به خصوص زمانی که به‌عنوان بخشی از مداخله سبک زندگی برای کاهش وزن بدن گنجانده شود (۱۳). ورزش همچنین ممکن است اثربخشی TRT را بهبود بخشد (۱۴). جراحی چاقی روش موثر دیگری برای افزایش سطح تستوسترون در مردان چاق است (۱۵).

علت کاهش تستوسترون به‌عنوان اولیه یا ثانویه طبقه بندی می‌شود و بیشتر به‌عنوان عملکردی یا ارگانیک طبقه بندی می‌شود. هیپوگنادیسم اولیه از مشکل در بیضه ها منشأ می گیرد، درحالی‌که هیپوگنادیسم ثانویه نشان دهنده مشکل در هیپوتالاموس یا غده هیپوفیز است که قسمت هایی از مغز هستند که به بیضه ها سیگنال تولید تستوسترون می‌دهند (۱). هیپوگنادیسم عملکردی توسط عواملی ایجاد می‌شود که سطح تستوسترون را سرکوب می‌کنند (مانند داروها، چاقی، دیابت نوع ۲، پیری، ورزش بیش از حد، سوء تغذیه) اما به‌طور بالقوه برگشت پذیر هستند، درحالی‌که هیپوگنادیسم ارگانیک به دلیل یک وضعیت مادرزادی، ساختاری یا مخرب ایجاد می‌شود (مانند سندروماتوزیس، کالینفلتر، سندروماتولرم، همونفلتر، سندروماتولرم، همونفلتر، سندروماتولرم، کالینتر و سندروماتوزیس التهابی). بیماری، آسیب به بیضه ها، آسیب مغزی، شیمی درمانی یا پرتودرمانی) که منجر به اختلال عملکرد غیرقابل برگشت هیپوتالاموس، هیپوفیز یا بیضه می‌شود (۱).