بی خوابی یک اختلال خواب رایج است که شامل خواب کم کیفیت یا کم خوابی به دلیل مشکل در شروع خواب و/یا حفظ خواب است. بی خوابی می‌تواند کوتاه مدت (روزها یا هفته ها طول بکشد) یا مزمن (۳ ماه یا بیشتر طول بکشد) (۱). بی خوابی در ۱۰ تا ۱۵ درصد از جمعیت عمومی رخ می‌دهد و در زنان در حین و بعد از یائسگی و همچنین در افراد مسن شیوع بیشتری دارد. در واقع، تا ۵۰ درصد از افراد مسن بی خوابی یا اختلالات خواب را گزارش می‌کنند (۲ و ۳).

برخی از علائم بی خوابی عبارتند از: (۱) قبل از اینکه بتوانید به خواب بروید، برای مدت طولانی بیدار دراز بکشید فقط برای مدت کوتاهی بخوابید بیدار ماندن در تمام طول شب پس از خواب احساس بی قراری یا شادابی می کنید خیلی زود بیدار شدن غیر ارادی

یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی با گرفتن یک تاریخچه پزشکی دقیق، از جمله سوالات زیادی در مورد عادات خواب، بی خوابی را تشخیص می‌دهد. یک معاینه فیزیکی برای رد سایر شرایط پزشکی یا روانی که می‌تواند باعث اختلال در خواب شود انجام می‌شود. گاهی اوقات می‌توان مطالعات خواب را برای رسیدن به یک تشخیص دقیق انجام داد. هنگامی که مشکلات خواب حداقل ۳ شب در هفته به مدت حداقل ۳ ماه رخ می‌دهد، بی خوابی به‌عنوان "مزمن" شناخته می‌شود (۲).

درمان های دارویی برای بی خوابی برای بهبود شروع خواب، حفظ خواب یا هر دو نشان داده شده است. نمونه هایی از داروهایی که شواهد مفیدی برای بی خوابی دارند عبارتند از: آنتاگونیست های گیرنده اورکسین (سوورکسانت)، خواب آورهای غیر بنزودیازپین (اسزوپیکلون لونستا، زولپیدم آمبین، زالپلون سوناتا)، بنزودیازپین های خاص (تریازولام، تمازپام)، آگونیست های ملاتونین دپرسیونر (آنتی ملاتونوزرپینور) خاص. اگرچه معمولاً از داروهایی مانند ترازودون، تیگابین و دیفن هیدرامین استفاده می‌شود، اما متخصصان به دلیل مضرات بالقوه و شواهد ناکافی سود، آنها را برای بی‌خوابی مزمن توصیه نمی‌کنند (۴).

مکمل های مورد مطالعه برای بی خوابی شامل ملاتونین، ریشه سنبل الطیب، کاوا-کاوا، بابونه، اسطوخودوس و بسیاری دیگر است. این مکمل ها دارای اثرات آرام بخش هستند و می‌توانند باعث افزایش آرامش و خواب در برخی از افراد مبتلا به بی خوابی کوتاه مدت شوند (۳). تحقیقات بسیار کمتری در مورد مکمل ها برای بی خوابی مزمن وجود دارد (۴).

یک رویکرد درمانی رایج برای کاهش بی خوابی، حفظ بهداشت خواب است که بخشی از آن شامل رژیم غذایی است. تکنیک های بهداشت خواب شامل نخوردن زیاد در شب و نخوردن تا دیروقت شب است. همچنین شامل پرهیز یا محدود کردن مصرف الکل، کافئین، و غذاها و نوشیدنی‌های حاوی کافئین (مانند قهوه، چای و شکلات)، به‌ویژه زمانی که نزدیک به زمان خواب است، می‌شود. پیروی از یک رژیم غذایی سالم و غنی از مواد مغذی (به‌عنوان مثال، میوه ها و سبزیجات زیاد، قند تصفیه شده کم) نیز بخشی از حفظ بهداشت خواب خوب در نظر گرفته می‌شود (۲، ۳ و ۵).

برای بی خوابی کوتاه مدت، تکنیک های بهداشت خواب که شامل تنظیم عوامل سبک زندگی (مانند رژیم غذایی، ورزش) و عوامل محیطی (مانند نور، صدا، دما) است معمولا توصیه می‌شود، بااین‌حال، بهداشت خواب به‌عنوان یک درمان انفرادی برای بی خوابی مزمن توصیه نمی‌شود. برای بی خوابی مزمن، درمان شناختی رفتاری (CBT) شواهد خوبی از سودمندی دارد، به ویژه هنگامی که در ترکیب با سایر درمان ها استفاده شود. بهداشت خواب و CBT معمولاً در ترکیب با سایر درمان های رفتاری مانند محدودیت خواب، آرامش درمانی و کنترل محرک توصیه می‌شود (۶).

علل شایع بی خوابی عبارتند از استرس کاری، مسائل مربوط به رابطه یا رویدادهای آسیب زا. اغلب اوقات، بی خوابی در پاسخ به برخی شرایط پزشکی، داروها و سایر اختلالات خواب (مانند آپنه انسدادی خواب) رخ می‌دهد. کافئین، تنباکو، الکل و سایر مواد نیز می‌توانند باعث بی خوابی شوند. بااین‌حال، در برخی موارد، بی خوابی به‌عنوان یک مشکل اولیه در نظر گرفته می‌شود زیرا علت قابل شناسایی ندارد، اگرچه عوامل خطر شامل ناراحتی عاطفی طولانی مدت، استرس، مسافرت و نوبت کاری است (۱).