ناباروری به معنای عدم امکان باردار شدن پس از یک سال تلاش با رابطه جنسی محافظت نشده و مکرر است. ناباروری نسبتاً شایع است و در حدود ۱۵ درصد از زوج ها رخ می‌دهد. درمان‌هایی برای مردان یا زنان وجود دارد که برای هر دو طرف استفاده می‌شود. حدود ۵۰ درصد از زوج هایی که برای ناباروری درمان می شوند، بچه دار می شوند (۱).

ارزیابی تشخیص ناباروری معمولاً پس از ناتوانی در بارداری پس از ۱۲ ماه رابطه جنسی محافظت نشده و مکرر آغاز می‌شود. افرادی که سابقه پزشکی ناباروری در گذشته دارند و زنان بالای ۳۵ سال نیز ممکن است برای تشخیص مورد ارزیابی قرار گیرند. ارزیابی معمولاً شامل ثبت شرح حال بیمار (به‌عنوان مثال، اعمال جنسی، قرار گرفتن در معرض سموم یا برخی داروها، جراحی ها)، معاینه فیزیکی و تصویربرداری از اندام های تولید مثل، و آزمایش های آزمایشگاهی خاص (مانند تجزیه و تحلیل مایع منی، سطح هورمون تخمک گذاری) است (۲).

درمان پزشکی برای ناباروری "بی دلیل" می‌تواند شامل القای تخمک گذاری با داروها، تلقیح داخل رحمی (IUI) یا این دو درمان با هم باشد. IUI شامل حذف مواد شیمیایی از مایع منی است که ممکن است حرکت اسپرم را کند کند و اسپرم را به‌طور فیزیکی با کاتتر در رحم قرار دهد. سایر درمان های ناباروری شامل هورمون های تخمک گذاری تزریقی، لقاح آزمایشگاهی (لقاح اسپرم و تخمک در لوله آزمایش انجام می‌شود و سپس برای لانه گزینی به رحم منتقل می‌شود)، جراحی برای رفع انسدادها و بی نظمی های آناتومیک و روش های دیگر. درمان برای افراد معمولاً مختص عوامل ایجاد ناباروری است و از فردی به فرد دیگر متفاوت است (۲).

مکمل ها معمولاً در ترکیب با درمان های پزشکی ناباروری مورد مطالعه قرار گرفته اند. مطالعات کوچک نشان می‌دهد که مردان مبتلا به ناباروری که مکمل های غذایی مانند روی، ویتامین E یا ال کارنیتین مصرف می‌کنند، ممکن است تحرک اسپرم را بهبود بخشند و/یا موفقیت خود را با فناوری های کمک باروری افزایش دهند (۲). بسیاری از مکمل‌های غذایی دیگر برای ناباروری مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، بدون اینکه شواهد خوبی از فواید آن وجود داشته باشد. برخی از این مکمل ها عبارتند از روغن سیاه دانه، زنجبیل، کوآنزیم Q۱۰ و ویتامین D (۳).

در صورتی که ناباروری با دلایل آناتومیکی یا سایر دلایل "تشخیص ناپذیر" باشد، زوج ها ممکن است از تغییر سبک زندگی و رفتار خود سود ببرند. برای مثال، زوج‌ها ممکن است در طول دوره‌ای که بالاترین باروری برای زن دارند، رابطه جنسی مشخصی داشته باشند. این معمولا شامل استفاده از کیت هایی است که افزایش هورمون ها را برای نشان دادن تخمک گذاری (افزایش هورمون لوتئین کننده) تشخیص می‌دهد و به پیش بینی روزهایی که زن بالاترین باروری را دارد کمک می‌کند (۲). عوامل سبک زندگی که می‌توانند به ناباروری کمک کنند عبارتند از: ترک سیگار و مصرف الکل و مواد، و همچنین حفظ وزن سالم، زیرا چاقی با خطر بالاتر ناباروری مرتبط است (۲).

علل ناباروری عبارتند از: عوامل مردانه، عوامل زنانه و عوامل غیر قابل توضیح. علل شایع ناباروری معمولاً شامل ناهنجاری‌هایی در اندام‌های تناسلی زن یا مرد است. در مردان، ۵۰-۴۰% موارد ناباروری علت ناشناخته ای دارند. ۳۰ تا ۴۰ درصد ناشی از هیپوگنادیسم اولیه است (که در آن بیضه ها تستوسترون کم یا بدون تولید می‌کنند). ۱۰ تا ۲۰ درصد باقیمانده ناشی از مواردی مانند اختلال در انتقال اسپرم به دلیل انسداد، اختلال نعوظ و انزال رتروگراد است. برای ناباروری زنان، ۴۰ درصد موارد ناشی از اختلالات تخمک گذاری منتسب به افزایش سن، ذخیره کم تخمدان، اختلالات غدد درون ریز، سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) و غیره است. ۳۰٪ به دلیل انسداد لوله های فالوپ به دلیل بیماری التهابی لگن، جراحی و غیره ایجاد می‌شود. موارد باقی مانده به دلیل آندومتریوز و سایر شرایط ایجاد می‌شود (۲).

در هسته خود، ED ناشی از کمبود در آزادسازی NO، GMP حلقوی (cGMP) و سیگنال دهی کلسیم، یا شل شدن عضلات صاف است. بااین‌حال، بسیاری از مکانیسم های همپوشانی می‌توانند این آبشار سیگنالینگ را قطع کنند. ED روانی یا دلسوز ناشی از استرس، افسردگی یا اضطراب در مورد عملکرد جنسی است. ED نوروژنیک به دلیل نقص در سیگنال دهی عصبی به آلت تناسلی ایجاد می‌شود که ممکن است ثانویه به آسیب نخاعی، آسیب مغزی تروماتیک یا جراحی باشد. ED عروقی - شایع‌ترین شکل ED - ناشی از بیماری زمینه‌ای عروقی، اختلال عملکرد اندوتلیال و تغییرات ساختاری در دیواره های شریان است. ایتروژنیک ED اغلب نتیجه جراحی لگن یا استفاده از داروها است. در نهایت، علل غدد درون ریز ED شامل سطوح پایین آندروژن ها (به‌عنوان مثال، تستوسترون) و سایر هورمون ها است. تعدادی از داروها با ED مرتبط هستند، از جمله داروهای ضد فشار خون (داروهای فشار خون). مهارکننده‌های ردوکتاز ۵، ضد آندروژن‌ها، آگونیست‌ها و آنتاگونیست‌های آزادکننده هورمون لوتئینیزه (که برای درمان سرطان پروستات استفاده می‌شوند)، داروهای ضد افسردگی و مواد افیونی (۴).