کم کاری تیروئید

از آنجایی که علائم و نشانه های کم‌کاری تیروئید مشخص نیست، متخصص مراقبت های بهداشتی آن را با مقادیر آزمایشگاهی تشخیص می‌دهد. اغلب، سطوح هورمون محرک تیروئید (TSH) برای تعیین اینکه آیا بیمار کم‌کاری تیروئید دارد یا خیر، آزمایش می‌شود. همچنین، سطح تیروکسین آزاد (T۴) برای تعیین اینکه آیا بیمار کم‌کاری تیروئید آشکار یا تحت بالینی دارد، آزمایش می‌شود. آزمایشات بیشتر معمولاً برای تعیین علت کم‌کاری تیروئید انجام می‌شود (۱).

رایج ترین درمان برای کم‌کاری تیروئید، داروی لووتیروکسین است که یک هورمون تیروئید مصنوعی (T۴) است. برای اطمینان از جذب، لووتیروکسین باید ۳۰-۴۵ دقیقه قبل یا حداقل ۳ ساعت بعد از غذا مصرف شود. بسیاری از داروها و غذاها می‌توانند جذب لووتیروکسین را مهار کنند (به ویژه آنهایی که حاوی یون هایی مانند کلسیم و آهن یا موادی هستند که اسیدیته معده را کاهش می‌دهند) (۱ و ۲).

اگر کم‌کاری تیروئید ناشی از دریافت ناکافی ید باشد، مکمل ید نشان داده می‌شود. کم‌کاری تیروئید به‌طور همزمان با کمبود ویتامین D، سلنیوم، منیزیم، آهن، روی و ویتامین B۱۲ رخ می‌دهد، بااین‌حال، مشخص نیست که آیا مکمل باعث بهبود علائم کم‌کاری تیروئید می‌شود یا خیر. سیاه دانه برای کم‌کاری تیروئید نیز مورد مطالعه قرار گرفته است (۳) درحالی‌که آشواگاندا برای کم‌کاری تیروئید تحت بالینی مورد مطالعه قرار گرفته است (۴ و ۵).

مصرف ید بسیار کم یا زیاد می‌تواند منجر به کم‌کاری تیروئید شود، بنابراین مصرف مقدار توصیه شده روزانه ید (۱۵۰ میکروگرم برای بزرگسالان غیر باردار) مهم است (۱). از آنجایی که کم‌کاری تیروئید باعث ایجاد عدم تعادل متابولیک می‌شود، خوردن یک رژیم غذایی سالم و غنی از مواد مغذی که باعث افزایش وزن سالم می‌شود برای مدیریت بهتر این بیماری توصیه می‌شود. همچنین، برخی گمانه زنی ها وجود دارد مبنی بر اینکه پیروی از یک رژیم غذایی ضد التهابی ممکن است به کاهش آسیب خودایمنی به تیروئید در افراد مبتلا به تیروئیدیت هاشیموتو کمک کند (۴).

جایگزینی هورمون تیروئید موثر است و پایه اصلی درمان کم‌کاری تیروئید است، بنابراین درمان‌های دیگر معمولاً دنبال نمی‌شوند (۱). برخی از تحقیقات اولیه به دنبال این هستند که آیا غده تیروئید را می‌توان برای تولید جایگزین هورمون کافی پیوند زد (۶).

شایع‌ترین علت کم‌کاری تیروئید در ایالات متحده تیروئیدیت هاشیموتو است، درحالی‌که در سایر کشورها کمبود ید است. برخی داروها و روش های درمانی نیز می‌توانند کم‌کاری تیروئید را تسریع کنند. برخی از نمونه ها عبارتند از آمیودارون، مهارکننده های تیروزین کیناز خوراکی، اینترفرون، بکساروتن، ریفامپین، فنوباربیتال، فنی توئین، کاربامازپین، اینترلوکین-۲، لیتیوم، درمان با ید رادیواکتیو، قرار گرفتن در معرض اشعه، و جراحی تیروئید. کم‌کاری تیروئید همچنین می‌تواند ناشی از اختلالات غده هیپوفیز (کم‌کاری تیروئید ثانویه) یا هیپوتالاموس (کم‌کاری تیروئید سوم) باشد (۱).