استفراغ شدید بارداری شکل شدید تهوع و استفراغ در بارداری است. معمولاً در سه ماهه اول بارداری و در حدود هفته ۶ تا ۸ بارداری شروع می‌شود و در اکثر افراد تا هفته ۲۰ بارداری برطرف می‌شود، اگرچه می‌تواند تا زمان زایمان ادامه یابد (۱). استفراغ شدید بارداری با حالت تهوع صبحگاهی متفاوت است، که یک شکل رایج از حالت تهوع و استفراغ در دوران بارداری است که ماهیت خفیف تا متوسط دارد و در حدود ۸۰ درصد از بارداری ها رخ می‌دهد. برعکس، استفراغ باروری حدود ۱ تا ۳ درصد از بارداری ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد (۲). استفراغ شدید بارداری علت اصلی بستری شدن در بیمارستان در دوران بارداری است و می‌تواند منجر به کم آبی، کاهش وزن، عدم تعادل الکترولیت ها و کمبودهای تغذیه ای شود (۳). همچنین می‌تواند بر رفاه روانی-اجتماعی تأثیر منفی بگذارد و احساسات افسردگی و اضطراب را برانگیزد (۴). در موارد بسیار جدی، می‌تواند بر جنین تأثیر منفی بگذارد و با زایمان زودرس، نوزادان کم وزن و نوزادان کوچک در سن بارداری همراه است (۵).

علائم و نشانه های اصلی عبارتند از تهوع شدید، استفراغ مکرر، افزایش ترشح بزاق، و از دست دادن اشتها، با چند روز بدون علامت. علائم معمولا در حدود هفته ۶ بارداری شروع می‌شود. این می‌تواند منجر به کاهش وزن، عدم تعادل الکترولیت ها، کمبودهای تغذیه ای و علائم کم آبی بدن مانند سرگیجه، سردرد، سبکی سر، بی حالی، کاهش ادرار و تپش قلب شود (۶). استفراغ مکرر می‌تواند باعث آسیب به مری و در موارد بسیار جدی، کمبودهای تغذیه ای طولانی مدت و عدم تعادل الکترولیت ها شود که می‌تواند باعث آسیب عصبی و قلبی عروقی یا حتی مرگ مادر و جنین شود. بااین‌حال، این پیامدهای جدی با دسترسی به درمان های پزشکی به‌طور فزاینده ای نادر هستند (۷). اگرچه بیشتر علائم در حدود هفته ۲۰ بارداری برطرف می‌شود، برخی از افراد تا سه ماهه سوم یا حتی تا زمان زایمان حالت تهوع و استفراغ دارند (۸ و ۹)

هیچ تعریف جهانی برای هایپرامسیس حاملگی وجود ندارد. این بیماری معمولاً بر اساس ترکیبی از علائم و نشانه‌هایی که به دلایل دیگر نیستند و در اوایل بارداری شروع می‌شوند، از جمله تهوع و استفراغ مداوم و شدید، کم‌آبی، کاهش وزن (≥۵ درصد وزن قبل از بارداری)، ناتوانی در خوردن و نوشیدن به‌طور طبیعی، محدودیت شدید فعالیت‌های روزانه، و وجود کتون در ادرار تشخیص داده می‌شود (۳ و ۱۴). به منظور رد سایر علل و تعیین شدت بیماری (که نشان دهنده درمان است)، پزشک ممکن است یک ارزیابی انجام دهد، علائم خاص (مانند وزن و فشار خون) را ارزیابی کند، آزمایش‌های آزمایشگاهی (برای بررسی وضعیت هیدراتاسیون، تعادل الکترولیت‌ها، مواد شیمیایی کبد، وضعیت تغذیه، عملکرد تیروئید و غیره) را تجویز کند و سونوگرافی زنان و زایمان را برای بررسی سلامت جنین انجام دهد (۱۵).

درمان‌های پزشکی برای استفراغ باروری بر مدیریت علائم و پیشگیری از عوارض تمرکز دارد. این معمولاً شامل آبرسانی مجدد (به‌عنوان مثال مایعات داخل وریدی)، حمایت تغذیه ای و داروهای ضد تهوع است. بسته به شدت بیماری، ممکن است نیاز به بستری شدن باشد (۱۵). داروهای مختلفی برای کنترل تهوع و استفراغ استفاده می‌شود و برخی افراد برای مدیریت بهتر علائم خود به ترکیبی از داروها نیاز دارند. برخی از داروهای رایج برای استفراغ باروری شامل پرومتازین (آنتاگونیست و آنتی هیستامین دوپامین و سروتونین)، اندانسترون (آنتاگونیست سروتونین) و متوکلوپرامید (آنتاگونیست دوپامین و سروتونین است که می‌تواند تون اسفنکتر تحتانی مری و تخلیه معده را افزایش دهد). داروهای کورتیکواستروئیدی، مانند پردنیزون، گاهی اوقات استفاده می‌شود، اما ایمنی آنها در بارداری زیر سوال رفته است. اگرچه داکسیلامین/پیریدوکسین یک داروی خط اول برای تهوع صبحگاهی است، اما در مورد استفراغ باروری مطالعه نشده است (۱ و ۳). اگر علائم و نشانه های کم آبی وجود داشته باشد، اغلب برای آبرسانی مجدد به بدن و اصلاح کمبود ویتامین ها و عدم تعادل الکترولیت ها به مایعات داخل وریدی نیاز است. تغذیه لوله ای ممکن است برای حمایت تغذیه ای در افراد مبتلا به استفراغ باروری که قادر به حفظ وزن با مصرف غذای خوراکی نیستند، مورد نیاز باشد

استفراغ همراه با استفراغ باروری می‌تواند منجر به کاهش ویتامین های مهم از جمله تیامین (ویتامین B۱) و ویتامین K شود که می‌تواند منجر به عوارض عصبی و قلبی عروقی بیشتر شود (۷). پر کردن این ویتامین ها به‌طور کلی در مراقبت های پزشکی استاندارد گنجانده می‌شود، اما مکمل نیز ممکن است برای حفظ سطوح کافی توصیه شود. مانند تمام بارداری‌ها، مکمل‌سازی با ویتامین‌های دوران بارداری برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای اولیه ویتامین و مواد معدنی توصیه می‌شود. در صورتی که تهوع و استفراغ مانع از مصرف خوراکی شود، برخی ویتامین ها و مواد معدنی را می‌توان به صورت عضلانی یا داخل وریدی نیز تجویز کرد. پیریدوکسین (ویتامین B۶) و زنجبیل برای درمان تهوع و استفراغ خفیف تا متوسط ​​در بارداری موثر هستند، اما مشخص نشده است که برای تهوع و استفراغ شدید ناشی از استفراغ باردار موثر باشند (۱ و ۱۷).

حفظ مصرف غذای کافی در طول استفراغ باروری می‌تواند چالش برانگیز باشد. برای بهبود تحمل، خوردن وعده های غذایی کوچک و مکرر ممکن است مفید باشد. غذاهایی که ملایم و سرشار از پروتئین یا کربوهیدرات هستند بهتر قابل تحمل هستند، درحالی‌که غذاهای با بوی قوی یا غذاهای پرچرب ممکن است علائم را بدتر کنند. در نهایت، هر غذا و نوشیدنی ای که برای بارداری ایمن و قابل تحمل است باید مصرف شود (۶).

شواهد با کیفیت پایین نشان می‌دهد که طب سوزنی و طب فشاری ممکن است به کاهش حالت تهوع و نیاز به دارو کمک کند (۱ و ۶). به‌طور خاص، نقطه PC۶ یا NeiGuan به‌طور کامل برای تهوع و استفراغ مورد مطالعه قرار گرفته است و در قسمت زیرین مچ دست، تقریباً ۳ سانتی متر بالاتر از چین مچ بین دو تاندون قرار دارد (۱۸). فشار را می‌توان به صورت دستی یا با استفاده از یک دستگاه مچ بند اعمال کرد. همچنین داده هایی وجود دارد که نشان می‌دهد هیپنوتیزم درمانی ممکن است یک درمان کمکی مفید برای افراد خاص باشد (۱۹ و )

علل استفراغ بارداری نادرست شناخته شده و احتمالاً چند عاملی است. به نظر می رسد ژنتیک نقش مهمی ایفا می‌کند، زیرا اگر خواهر یا مادری در طول بارداری دچار استفراغ باروری شود، خطر به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد (۲۱). در واقع، یک مطالعه ارتباط گسترده ژنوم نشان داد که دو ژن GDF۱۵ و IGFBP۷ با استفراغ باروری در ارتباط هستند. این ژن ها در تشکیل جفت و تنظیم اشتها نقش دارند (۲۲). تغییرات هورمونی در دوران بارداری، به ویژه افزایش گنادوتروپین جفتی انسان، اما همچنین تغییرات در پروژسترون، استروژن و هورمون های تیروئید، در برخی تحقیقات با افزایش خطر استفراغ بارداری مرتبط است. حدس زده می‌شود که افراد مبتلا به استفراغ باروری ممکن است سطوح بالاتر از حد طبیعی این هورمون ها را داشته باشند. بااین‌حال، داده‌ها متناقض هستند و ارتباط واضحی بین سطوح این هورمون‌ها و خطر استفراغ حاملگی وجود ندارد (۳، )