هموروئید

بواسیر معمولاً باعث خونریزی رکتوم، خارش و درد می‌شود. گاهی اوقات، ترشحات مخاطی یا کثیفی مدفوع نیز ممکن است رخ دهد (۱). اگر خونریزی رخ دهد، معمولاً قرمز روشن، بدون درد است و ممکن است در حین یا بلافاصله پس از اجابت مزاج در کاسه توالت یا روی دستمال توالت قابل مشاهده باشد (۵). مطالعه ای که فراوانی هموروئید را در شرکت کنندگان تحت غربالگری سرطان کولورکتال ارزیابی کرد، نشان داد که بیش از نیمی از افراد مبتلا به بیماری هموروئید هیچ علامتی نداشتند (۳). علائم همچنین می‌تواند به نوع هموروئید بستگی داشته باشد. بواسیر خارجی ممکن است به صورت یک برآمدگی متورم در دهانه مقعد قابل مشاهده باشد و می‌تواند بسیار دردناک باشد، زیرا این ناحیه دارای اعصاب زیادی برای احساس درد است. از طرف دیگر، بواسیرهای داخلی معمولاً قابل مشاهده نیستند مگر اینکه پرولاپس شوند (رگ خونی جابجا می‌شود و از مقعد بیرون می زند) و اغلب بدون درد هستند، زیرا گیرنده های درد در آن ناحیه از راست روده وجود ندارد. هر دو نوع هموروئید می‌توانند ترومبوز شوند که در طی آن یک لخته خون بی ضرر (اما دردناک) در هموروئید تشکیل می‌شود (۱ و ۴). بسیاری از علائم هموروئید ممکن است به دلیل سایر بیماری های جدی تر رخ دهد و بنابراین تشخیص صحیح توسط یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی همیشه توصیه می‌شود (۱).

پزشک معمولاً بواسیر را با یک معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهد، که ممکن است شامل معاینه مقعد و رکتوم برای بررسی هموروئید قابل مشاهده باشد، یا یک معاینه دیجیتالی رکتوم که در طی آن از انگشت برای احساس هرگونه ناهنجاری در رکتوم استفاده می‌شود. گاهی اوقات ممکن است برای تشخیص هموروئید داخلی نیاز به آندوسکوپ باشد. آندوسکوپ یک لوله کوچک با نور و دوربین است که برای ارزیابی بافت های داخلی در رکتوم قرار می گیرد (۱ و ۳). بواسیر داخلی اغلب بر اساس درجه پرولاپس درجه بندی می‌شود: (۶) درجه یک: تورم بدون درد هموروئید رخ می‌دهد. درجه دوم: هموروئید در حین اجابت مزاج از مقعد بیرون زده و خود به خود به وضعیت طبیعی باز می‌گردد. درجه III: هموروئید در حین اجابت مزاج از مقعد بیرون زده و باید به صورت دستی به موقعیت خود بازگردد. درجه IV: هموروئید در حین اجابت مزاج از مقعد بیرون زده و نمی‌توان آن را به موقعیت خود بازگرداند.

درمان اولیه بواسیر معمولاً شامل تغییرات سبک زندگی با تمرکز بر کاهش یبوست، از جمله مصرف فیبر بیشتر، افزایش مصرف مایعات، استفاده از نرم کننده های مدفوع، پرهیز از فشار بر روی توالت، و بهبود بهداشت مقعد با تمیز کردن با آب گرم و استفاده از دستمال مرطوب بدون عطر به جای دستمال توالت است (۷). کرم‌ها/پمادها و شیاف‌های موضعی بدون نسخه حاوی مواد مختلفی (مانند روی، کورتیکواستروئیدها، داروهای بی‌حس کننده، فنیل افرین) می‌توانند علائم را به‌طور موقت بهبود بخشند، اما شواهد کمی برای حمایت از اثربخشی و ایمنی طولانی‌مدت آنها وجود دارد (۶ و ۷). داروهای موضعی تجویزی حاوی نیتروگلیسیرین یا نیفدیپین نیز می‌توانند برای مدیریت درد مفید باشند (۶). برای هموروئیدهای شدیدتر، یا زمانی که درمان‌های اولیه با شکست مواجه شده‌اند، پزشک ممکن است مداخلات غیرجراحی (مانند بستن نوار لاستیکی) یا مداخلات جراحی (مانند هموروئیدکتومی) را برای برداشتن هموروئید انجام دهد. بااین‌حال، این درمان های تهاجمی تر با خطر بالای عود هموروئید و درد پس از عمل همراه است (۶ و ۸).

مکمل فیبر به نرم شدن مدفوع و کاهش یبوست کمک می‌کند، که می‌تواند تحریک بالشتک های مقعد را به حداقل برساند و بهبودی را بهبود بخشد. یک متاآنالیز کارآزمایی‌های کنترل‌شده نشان داد که مکمل‌های فیبر، اغلب پسیلیوم، خطر علائم کلی هموروئید را به نصف کاهش می‌دهد و به‌ویژه برای کاهش خطر خونریزی مؤثر است. بااین‌حال، ممکن است تا ۶ هفته طول بکشد تا این مزایا موثر واقع شوند. هنگامی که هموروئید بهبود یافت، می‌توان مکمل فیبر را به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه ادامه داد (۱). مکمل‌های بیوفلاونوئید، به‌ویژه فراکسیون فلاونوئید خالص شده میکرونیزه (MPFF) حاوی ۹۰ درصد دیوسمین و ۱۰ درصد هسپریدین، در دو متاآنالیز اخیر کارآزمایی‌های کنترل‌شده مورد ارزیابی قرار گرفت. یک متاآنالیز کاهش خونریزی، نشت مقعدی و علائم کلی را گزارش کرد، درحالی‌که دیگری فقط اثری را برای کاهش خونریزی یافت (۹ و ۱۰). تصور می‌شود MPFF با کاهش التهاب ورید و افزایش تن ورید (سفتی ورید) کار می‌کند (۹). درحالی‌که این محصولات معمولاً در سایر نقاط جهان استفاده می شوند، در حال حاضر توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده برای درمان هموروئید تأیید نشده اند (۶).

رژیم غذایی با فیبر بالا (۲۵ تا ۳۵ گرم در روز)، از جمله مصرف مایعات کافی، به‌عنوان بهترین مداخله خط اول برای مدیریت و پیشگیری از هموروئید در نظر گرفته می‌شود (۶ و ۱۱). فیبر در غذاهای گیاهی مانند سبزیجات، میوه ها، غلات کامل، حبوبات، آجیل و دانه ها یافت می‌شود. گاهی اوقات، رفتن از یک رژیم غذایی کم فیبر به یک رژیم غذایی با فیبر بالا می‌تواند علائمی مانند نفخ، گاز و ناراحتی شکمی ایجاد کند، اما افزایش تدریجی مصرف فیبر در طول زمان می‌تواند به به حداقل رساندن این علائم کمک کند. تحقیقات مشاهده ای نشان داده است که مصرف بیشتر غذاهای تند با افزایش خطر ابتلا به هموروئید مرتبط است، اما این ادعا توسط کارآزمایی های مداخله ای تایید نشده است (۷، ۱۲ و ۱۳).

حمام سیتز، که شامل نشستن در یک وان آب گرم به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه چندین بار در روز است، اغلب توسط ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی برای بواسیر توصیه می‌شود، اما یک متاآنالیز نتوانست هیچ مدرک قوی برای بهبود درد یا زمان بهبود پیدا کند. صرف نظر از این، افرادی که از حمام سیتز استفاده می‌کنند اغلب گزارش می‌دهند که آن را تسکین‌دهنده می‌دانند، و هیچ ضرر ظاهری از این عمل وجود ندارد (۱۴). فیزیوتراپی کف لگن ممکن است در بهبود نتایج طولانی مدت هموروئیدهای مکرر برای افراد مبتلا به اجابت مزاج دیس‌نرژیک، که یک اختلال عملکرد کف لگن است که می‌تواند حرکات روده را با مشکل مواجه کند، نقش داشته باشد. بااین‌حال، بیشتر تحقیقات در این زمینه به جای بواسیر مربوط به شقاق مقعدی بوده است (۸).

اگرچه بواسیر به‌طور کامل شناخته نشده است، اما تصور می‌شود که زمانی رخ می‌دهد که بافت‌های همبند داخل بالشتک مقعد ضعیف شده و به عروق خونی این ناحیه اجازه بزرگ شدن و جابجایی را می‌دهد. به‌طور کلی، هموروئید با شرایطی همراه است که باعث افزایش فشار در شکم یا ایجاد نیروی برشی در برابر بالشتک های مقعدی می‌شود، مانند: (۳، ۶، ۸ و ۱۱) یبوست (از مدفوع سفت یا توده ای یا زور زدن در حین اجابت مزاج) بارداری و زایمان طبیعی اسهال مزمن سیروز همراه با آسیت (مایع در حفره شکمی) چاقی رابطه مقعدی اختلال عملکرد کف لگن