نارسایی قلبی یک وضعیت پیشرونده است که زمانی رخ می‌دهد که قلب قادر به پر شدن کامل از خون و/یا پمپاژ خون موثر نباشد. همچنین به‌عنوان "نارسایی احتقانی قلب" شناخته می‌شود. کالج قلب و عروق آمریکا و انجمن قلب آمریکا به‌طور مشترک چهار مرحله نارسایی قلبی را شناسایی کرده اند. مرحله A (در معرض خطر ابتلا به HF) و مرحله B (قبل از HF) زمانی رخ می‌دهد که قلب شروع به تغییر ساختاری و عملکردی بدون علائم می‌کند. بیشتر افراد زمانی که بیماری به مرحله C (HF علامت دار)، زمانی که علائم شروع به رخ دادن می‌شود، یا D (HF پیشرفته) پیشرفت کرده است، نارسایی قلبی تشخیص داده می‌شود (۱). شایع‌ترین عوامل خطر نارسایی قلبی عبارتند از: سندرم متابولیک، چاقی، بیماری عروق کرونر و فشار خون بالا.

علائم نارسایی قلبی در مراحل C و D رخ می‌دهد، درحالی‌که نارسایی قلبی مرحله A و B بدون علامت هستند (۱). علائم در مراحل C و D می‌تواند شامل موارد زیر باشد: (۲) تنگی نفس/سرفه هنگام دراز کشیدن یا هنگام فعالیت خستگی و ضعف تکرر ادرار درد قفسه سینه و تپش قلب (ضربان قلب سریع یا نامنظم) تورم ساق پا و احتباس مایعات حالت تهوع و کم اشتهایی اضطراب

نارسایی قلبی زمانی تشخیص داده می‌شود که تغییرات ساختاری و عملکردی قلب به دلیل عوامل خطر، علائم، معاینه فیزیکی و سابقه پزشکی مشکوک باشد. تشخیص با اکوکاردیوگرام (سونوگرافی قلب) تایید می‌شود. آزمایشات آزمایشگاهی (به‌عنوان مثال، پپتید ناتریورتیک نوع B سرم) و الکتروکاردیوگرام را می‌توان برای تعیین درجه نارسایی قلبی استفاده کرد. پس از تشخیص HF، سپس بر اساس شدت و نوع آن طبقه بندی می‌شود. دو نوع اصلی که اغلب دلایل متفاوتی دارند عبارتند از: HF با کسر جهشی کاهش یافته (HFrEF)، که در آن قلب نمی‌تواند با نیروی کافی فشار دهد تا تمام خون را بیرون براند، و HF با کسر جهشی حفظ شده (HFpEF)، که در آن قلب نمی‌تواند کاملاً استراحت کند تا با خون کافی برای تامین بدن پر شود (۱ و ۲).

در سال‌های اخیر، پیشرفت‌های عمده‌ای در درمان‌های پزشکی صورت گرفته است که مسیر و علائم نارسایی قلبی را بهبود می‌بخشد. به‌عنوان مثال، درمان‌های HF با کسر جهشی کاهش‌یافته شامل ترکیبی از مهارکننده‌های هم‌ترانسپورتر-۲ سدیم-گلوکز (SGLT۲i - داروهای معمول مورد استفاده برای دیابت)، مهارکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین/نپری‌لیزین (ARNi)، مسدودکننده‌های بتا خاص، آنتاگونیست‌های گیرنده مینرالوکورتیکوئید و آنتاگونیست‌های گیرنده مینرالوکورتیکوئید (MRA) می‌شود. درمان HF با کسر جهشی حفظ شده شامل حصول اطمینان از اینکه شرایطی مانند فشار خون بالا، فیبریلاسیون دهلیزی و دیابت به خوبی کنترل می‌شود (۱ و ۲). بسته به علت HF، کاشت وسایل الکتریکی ممکن است برای همگام سازی حفره های قلب (دهلیزها و بطن ها) یا برای دفیبریلاسیون (شوک) قلب در صورت بروز آریتمی بطنی لازم باشد. اگرچه نسبتاً غیر معمول است، پیوند قلب یا استفاده از پمپ مکانیکی برای حمایت از گردش خون ممکن است در مرحله نهایی HF در نظر گرفته شود.

برخی از مکمل‌های مورد مطالعه برای نارسایی قلبی شامل کوآنزیم Q۱۰، ویتامین D، آهن، ال-کارنیتین، تیامین و سایر ویتامین‌های گروه B هستند. برای اکثر مکمل ها، شواهد سود بسیار محدود است. بااین‌حال، برای کوآنزیم Q۱۰، یک متاآنالیز ۷ مطالعه بالینی در حدود ۱۸۰۰ شرکت‌کننده مبتلا به نارسایی قلبی نشان داد که ممکن است خطر مرگ و میر را در مقایسه با گروه شاهد کاهش دهد (۳). در مقابل، مصرف ویتامین E با افزایش بستری شدن در بیمارستان نارسایی قلبی در مقایسه با گروه کنترل مرتبط است (۴).

برای کسانی که در معرض خطر نارسایی قلبی هستند (مرحله A)، رژیم های غذایی مبتنی بر گیاه مانند رژیم مدیترانه ای و رژیم غذایی رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون (DASH) - که بر مصرف غلات کامل، میوه ها، سبزیجات و حبوبات تاکید دارد - می‌تواند به جلوگیری از پیشرفت نارسایی قلبی کمک کند. همچنین، پیروی از یک رژیم غذایی با مصرف نمک (سدیم) کاهش یافته می‌تواند به جلوگیری از ایجاد نارسایی قلبی در افراد در معرض خطر کمک کند و ممکن است مرگ و میر را در افراد مبتلا به نارسایی قلبی B-D کاهش دهد (۳ و ۴).

ثابت شده است که حفظ وزن طبیعی بدن برای جلوگیری از پیشرفت نارسایی قلبی موثر است. شواهد محکمی وجود دارد که نشان می‌دهد جراحی چاقی در افراد چاق شدید برای پیشگیری از HF و همچنین کاهش علائم و بستری شدن در بیمارستان در افراد مبتلا به نارسایی قلبی موجود مفید است. شواهد قوی حاکی از فواید ورزش برای نارسایی قلبی وجود دارد، درحالی‌که تنها شواهد ضعیف نشان می‌دهد که روش‌های ذهن و بدن مانند ذهن آگاهی و تای چی مفید هستند (۴).

نارسایی احتقانی مزمن قلب ناشی از تغییرات ساختاری و عملکردی غیرطبیعی در قلب و تعدادی از عوامل محرک است. معمولاً نارسایی قلبی ناشی از بیماری عروق کرونر (CAD) و حمله قلبی است (۲). که منجر به آسیب اولیه به قلب و اثرات پایین دستی متعدد می‌شود. سایر عوامل محرک نارسایی قلبی عبارتند از: (۲) آریتمی (کنترل نشده) میوکاردیت (التهاب قلب ناشی از عفونت یا بیماری خودایمنی) کاردیومیوپاتی بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) بیماری قلبی مادرزادی دیابت اندوکاردیت بیماری های دریچه قلب فشار خون بالا چاقی آمبولی ریه (لخته شدن خون در ریه ها)