بیماری هاشیموتو

بیشتر علائمی که افراد مبتلا به بیماری هاشیموتو تجربه می‌کنند ناشی از کم‌کاری تیروئید یا سطوح پایین هورمون‌های تیروئید است. شایع‌ترین علائم آن خستگی، عدم تحمل سرما و یبوست است (۲). افراد مبتلا به بیماری هاشیموتو ممکن است یکی از علائم اضافی زیر را نیز تجربه کنند (۱ و ۲). افسردگی درد عضلات و مفاصل پوست خشک ناخن های شکننده مشکل در خوابیدن سیکل قاعدگی نامنظم افزایش وزن / تغییر اشتها "مه مغزی" مشکلات حافظه ریزش مو برادی کاردی (ضربان قلب آهسته غیر طبیعی) آتاکسی (کنترل ضعیف عضلات که باعث حرکات غیر ارادی می‌شود) ناباروری از دست دادن میل جنسی

برای افرادی که علائم و نشانه های بیماری هاشیموتو دارند، پزشک ابتدا یک تاریخچه کامل پزشکی و سابقه پزشکی خانوادگی دریافت می‌کند، زیرا مانند بسیاری از بیماری های خودایمنی، بیماری هاشیموتو می‌تواند دارای یک جزء ژنتیکی باشد. یک معاینه فیزیکی نیز برای بررسی غده تیروئید و بررسی غدد لنفاوی بزرگ در گردن انجام می‌شود که نشانه ای از پاسخ ایمنی فعال و علامت مشخصه بیماری هاشیموتو است. معمولاً آزمایشات خاصی نیز برای رد سرطان تیروئید انجام می‌شود (۳). سونوگرافی همچنین ممکن است برای بررسی ناهنجاری‌های غده تیروئید انجام شود، اگرچه برای اکثر بیماران، ممکن است تأیید تشخیص بیماری هاشیموتو ضروری نباشد (۱ و ۴). آزمایش خون برای کم‌کاری تیروئید و خودایمنی نیز با اندازه گیری هورمون های تیروئید (مانند TSH، T۳، و T۴) و بررسی آنتی بادی ها علیه تیروگلوبولین و پراکسیداز تیروئید انجام می‌شود. در نهایت ترکیب TSH بالا، T۴ آزاد کم و آنتی بادی های ضد تیروئید تشخیص بیماری هاشیموتو را تایید می‌کند (۱).

درمان اصلی بیماری هاشیموتو جایگزینی هورمون تیروئید برای رساندن هورمون های تیروئید به سطح طبیعی است. داروی اصلی مورد استفاده برای این منظور لووتیروکسین است، در دوزهایی که معمولاً بین ۱.۶-۱.۸ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز متغیر است (۱).

مکمل های زیر برای بیماری هاشیموتو مطالعه شده است: ویتامین D (۵) سلنیوم (۶)

در حال حاضر هیچ توصیه غذایی خاصی برای افراد مبتلا به بیماری هاشیموتو وجود ندارد، اگرچه کمبود ریزمغذی‌های خاص مانند ویتامین D، منیزیم، (۷) آهن، ویتامین B۱۲، (۸) و سلنیوم با افزایش خطر بیماری یا شدت آن مرتبط است (۹). نقش کمبود ید در خطر ابتلا به بیماری هاشیموتو پیچیده است، به‌طوری که برخی از محققان پیشنهاد می‌کنند که کمبود ید با افزایش کم‌کاری تیروئید خودایمنی مرتبط است (۱۰). بااین‌حال، همه محققان موافق نیستند، و مصرف بیش از حد ید، معمولاً از طریق مصرف زیاد نمک یددار، می‌تواند بیماری هاشیموتو را بدتر یا تحریک کند (۹). یک مطالعه آزمایشی اثربخشی یک رژیم غذایی پروتکل خودایمنی (یک رژیم غذایی پارینه سنگی اصلاح شده) را در ۱۷ زن شرکت کننده در یک برنامه ۱۰ هفته ای مربیگری سلامت آنلاین آزمایش کرد. اگرچه شرکت‌کنندگان پس از مداخله سطوح پایین‌تری از التهاب داشتند (که توسط پروتئین واکنش‌گر C با حساسیت بالا (hs-CRP اندازه‌گیری شد)، هیچ تغییری در عملکرد تیروئید یا سطوح اتوآنتی‌بادی مشاهده نشد (۱۱). یک مطالعه مشاهده ای نشان داد که مصرف گوشت با افزایش خطر ابتلا به بیماری هاشیموتو مرتبط است، درحالی‌که رژیم های غذایی مدیترانه ای ممکن است محافظت کننده باشند (۱۲).

تیروئیدکتومی (برداشتن غده تیروئید) ممکن است برای درمان بیمارانی استفاده شود که علایم آنها علیرغم به دست آوردن سطوح طبیعی هورمون تیروئید با درمان جایگزین ادامه دارد. تصور می‌شود که تداوم علائم، علی‌رغم بالا بردن سطح هورمون تیروئید به سطح نرمال، ناشی از جنبه خودایمنی بیماری هاشیموتو است (۱۳). برداشتن غده تیروئید می‌تواند با حذف منبع بافت آنتی ژنی، پاسخ خودایمنی زمینه‌ای را در بدن سرکوب کند (۱۴). یک کارآزمایی تصادفی‌سازی و کنترل‌شده در سال ۲۰۱۹ این ایده را روی ۱۵۰ شرکت‌کننده با علائم پایدار علی‌رغم سطح طبیعی هورمون تیروئید آزمایش کرد. در مقایسه با شرکت‌کنندگانی که مداخله کنترل را دریافت کردند (فقط درمان جایگزینی هورمون تیروئید)، شرکت‌کنندگانی که غدد تیروئید خود را برداشته بودند، در یک پیگیری ۱۸ ماهه، بهبود قابل‌توجهی در سلامت کلی و خستگی و سطح اتوآنتی‌بادی نشان دادند (۱۵).

آسیب ناشی از خودایمنی به غده تیروئید علت بیماری هاشیموتو است. اگرچه آسیب غده تیروئید علت کم‌کاری تیروئید است، بیماران همچنان علائم مشخصی را در نتیجه خودایمنی زمینه‌ای تجربه می‌کنند (۱۵). در بیماری‌های خودایمنی، بدن به‌طور نامناسب خود بافت‌ها را به‌عنوان پاتوژن‌های مضر تعبیر می‌کند و آنتی‌بادی‌هایی تولید می‌کند که باعث می‌شود سیستم ایمنی بخش‌هایی از بدن، مانند غده تیروئید در بیماری هاشیموتو را هدف قرار دهد. مانند بسیاری از بیماری‌های خودایمنی، مکانیسم‌های مسئول شکستن تحمل خود به خوبی شناخته نشده‌اند و احتمالاً ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیک را شامل می‌شوند. ارتباط بین بیماری هاشیموتو و ژنتیک نسبتاً قوی است، با مطالعات انجام شده بر روی دوقلوهای تک تخمکی نشان می‌دهد که تخمین زده می‌شود ۷۹ درصد از خطر ابتلا به بیماری هاشیموتو ممکن است ناشی از عوامل ژنتیکی باشد (۱ و ۱۶). اگرچه در افراد سالم به خوبی تحمل می‌شود، اما مصرف زیاد ید در رژیم غذایی می‌تواند با سرکوب تولید هورمون تیروئید باعث علائم کم‌کاری تیروئید در افراد مبتلا به بیماری هاشیموتو شود (۲).