ضعف

سستی سالمندی نشانگانی است که توانایی سازگاری با عوامل فشارزا را کاهش می‌دهد و خطر پیامدهای نامطلوبی مانند زمین‌خوردن، بستری‌شدن و مرگ را بیشتر می‌کند. علت‌های متعددی می‌توانند دخیل باشند و پیامدها شامل ضعف، کاهش تودهٔ عضلانی، اختلال تعادل و کاهش وزن است. حدود ۱۰٪ افراد ۶۵ ساله و بالاتر دچار آن‌اند؛ این میزان در ۸۰ تا ۸۴ سالگی به ۱۵٫۷٪ و در ۸۵ سالگی و بالاتر به ۲۶٫۱٪ می‌رسد.^[1]

افراد مبتلا کاهش انرژی، قدرت و تعادل، کاهش وزن و دشواری در فعالیت‌های روزمره مانند حمام‌کردن، مسواک‌زدن و لباس‌پوشیدن را تجربه می‌کنند. در نتیجه، فشار جسمی یا عاطفی مانند مرگ عزیز، بیماری یا آسیب می‌تواند ظرفیت جسمانی آنان را به‌سرعت کاهش دهد.

دربارهٔ معیار تشخیصی استاندارد توافقی وجود ندارد. مدل فنوتیپ فرید^[2] و شاخص سستی (FI)^[3] دو معیار پرکاربردند.

چون این افراد معمولاً چند بیماری دارند، در برابر پیامدهای نامطلوب آسیب‌پذیرند و به حمایت اجتماعی بیشتری نیاز دارند، درمان باید چندوجهی باشد و بیماری‌های جسمی مانند دیابت و بیماری قلبی‌عروقی، سلامت روان، اختلال شناختی، کاهش تحرک، مشارکت در نقش‌های زندگی و شبکه‌های حمایت اجتماعی را پوشش دهد.^[4]

پروتئین،^[5] ویتامین D^[6] و DHEA^[7] به‌تنهایی اثری بر وضعیت سستی نشان نداده‌اند. یک مطالعه نشان داد مکمل غشای گلبول چربی شیر همراه با ورزش این وضعیت را بهتر می‌کند.^[8] یک فراتحلیل کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده نیز نشان داد ترکیب مکمل پروتئین و ورزش می‌تواند جنبه‌های جسمانی سستی را کاهش دهد.^[9]

سوءتغذیه نگرانی اصلی در این افراد است. تأمین کالری، پروتئین، میوه، سبزی و ریزمغذی کافی می‌تواند خطر پیامدهای نامطلوب مرتبط با سستی را کاهش دهد.^[10]

ورزش می‌تواند عملکرد جسمانی را بهتر کند و از پیامدهایی مانند زمین‌خوردن پیشگیری کند. دستورالعمل‌های فعلی برنامه‌ای شامل تمرین هوازی، تعادلی و مقاومتی را توصیه می‌کنند.^[11] شکل‌های ملایم‌تر مانند تای‌چی نیز ممکن است سودمند باشند.^[12][13] چون دربارهٔ بهترین دفعات، شدت یا مدت برنامه توصیه‌ای وجود ندارد، برنامه باید با اهداف سلامت و توان جسمانی فرد سازگار شود.

علت واحدی وجود ندارد. این وضعیت چندعاملی می‌تواند از بیماری‌های مزمن مانند بیماری قلبی‌عروقی، زوال عقل، سارکوپنی و دیابت نوع ۲، روند سالمندی یا عوامل روانی‌اجتماعی ناشی شود.