«آنفلوانزا» اصطلاحی کلی برای عفونت‌های تنفسی ناشی از ویروس‌های آنفلوانزاست. این ویروس‌ها پیوسته تغییر می‌کنند؛ بنابراین هر فرد ممکن است بارها به آنفلوانزا مبتلا شود. بیماری در جمعیت عمومی اغلب جدی نیست، اما در نوزادان، سالمندان و افراد دارای مشکلات ایمنی می‌تواند شدید و حتی تهدیدکنندهٔ زندگی باشد (۱ و ۲).

علائم معمولاً شامل تب و/یا لرز، درد عضلات و بدن، خستگی، سرفه، گلودرد، آبریزش یا گرفتگی بینی و سردرد است. آنفلوانزا علائم مشترک فراوانی با سرماخوردگی دارد، اما علائم آن معمولاً سریع‌تر آغاز می‌شوند و شدیدترند (۱).

بیشتر موارد را خود فرد تشخیص می‌دهد و برای درمان پزشکی مراجعه نمی‌کند. در محیط بالینی، تشخیص معمولاً با گرفتن شرح‌حال و گاهی انجام آزمایش صورت می‌گیرد؛ بعضی آزمایش‌ها در کمتر از یک ساعت نتیجه می‌دهند و آزمایش‌های دقیق‌تر ممکن است چند روز زمان ببرند (۱). پزشک همچنین بیماری‌های مشابه مانند کووید-۱۹، ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV)، سرماخوردگی، سندرم تنفسی خاورمیانه (MERS-CoV) و ذات‌الریهٔ باکتریایی را بررسی و رد می‌کند.

واکسن آنفلوانزا مؤثرترین راه پیشگیری است، اما عفونت موجود را درمان نمی‌کند. داروهای ضدویروس مانند اوسلتامیویر، زانامیویر، پرامیویر و بالوکساویر می‌توانند مدت و شدت بیماری را کاهش دهند، به‌ویژه اگر در اوایل بیماری مصرف شوند (۲). داروهایی مانند ضدالتهاب‌های غیراستروئیدی و استامینوفن نیز برای کنترل تب، سردرد و درد بدن یا عضلات به کار می‌روند.

شواهد با کیفیت متوسط نشان می‌دهند ویتامین C و ویتامین D ممکن است خطر ابتلا به عفونت‌های دستگاه تنفسی فوقانی و مدت علائم آن‌ها را کاهش دهند؛ (۳) بااین‌حال، کاهش اختصاصی خطر آنفلوانزا فقط برای ویتامین D نشان داده شده است (۴).

رابطهٔ رژیم غذایی با آنفلوانزا، مانند سرماخوردگی، از مسیر عملکرد ایمنی است. رژیمی که انرژی، ریزمغذی و درشت‌مغذی کافی فراهم کند برای حفظ دستگاه ایمنی نیرومند و کاهش خطر و شدت عفونت‌های معمول آنفلوانزا اهمیت دارد (۵). فلاونوئیدها، یعنی ترکیبات گیاهی دارای خواص آنتی‌اکسیدانی و تنظیم‌کنندهٔ ایمنی که در چای، شکلات، کیپر و پونهٔ کوهی فراوان‌اند، (۶) شاید در این زمینه اهمیت ویژه‌ای داشته باشند (۷).

رعایت اصول سادهٔ بهداشت، مانند پوشاندن دهان هنگام سرفه و شستن دست‌ها، برای جلوگیری از انتشار آنفلوانزا مهم است (۱).

آنفلوانزا بر اثر ویروس‌های آنفلوانزای نوع A یا B ایجاد می‌شود. هر دو نوع در میان انسان‌ها گردش می‌کنند و معمولاً عامل افزایش فصلی موارد بیماری‌اند. ویروس‌های نوع A در حیوانات دیگر نیز وجود دارند و انتقال آن‌ها به انسان می‌تواند همه‌گیری‌هایی مانند آنفلوانزای پرندگان یا خوکی ایجاد کند (۲).