فیبرومیالژیا

تشخیص براساس ارزیابی بالینی کامل است و آزمایش تشخیصی مشخصی وجود ندارد. چون علائم در بیماری‌های دیگر نیز دیده می‌شوند، علت‌های دیگر باید کنار گذاشته شوند؛ بنابراین تشخیص از نوع حذفی است (۳).

درمان معمولاً ترکیبی از تغییر سبک زندگی و دارو است (۳). بهبود خواب، افزایش تدریجی فعالیت، مدیریت استرس، تغییر رژیم و درمان شناختی‌رفتاری از مداخلات سبک زندگی‌اند. ضدافسردگی، ضدتشنج، شل‌کنندهٔ عضله، ضدروان‌پریشی و کانابیس پزشکی ممکن است تجویز شوند. درمان باید براساس پاسخ فرد تنظیم شود (۳).

بعضی مطالعات بهبود علائم با تغییر رژیم را گزارش کرده‌اند، اما کیفیت آن‌ها پایین و مداخلات بسیار متفاوت بوده‌اند. برای شناخت رابطه به کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شدهٔ بیشتری نیاز است (۴).

به‌دلیل نبود درمان استاندارد، مکمل برای کاهش علائم رایج است. ویتامین D و کوآنزیم Q10 بیشترین پژوهش را دارند، اما یافته‌ها ناسازگارند و پیش از توصیه به شواهد بیشتری نیاز است (۵).

اگر درمان اولیه مؤثر نباشد، ماساژ، کایروپراکتیک یا طب سوزنی ممکن است برای کاهش علائم آزموده شوند. شواهد این روش‌ها اندک است و پیش از اجرا باید با متخصص مشورت کرد (۳).

علت ناشناخته است. پژوهش فعلی نقش احتمالی عوامل محیطی و ژنتیکی را مطرح می‌کند، اما برای نتیجه‌گیری به مطالعات بیشتری نیاز است (۳).