اختلال عملکرد جنسی اصطلاحی کلی برای عارضه‌هایی است که توانایی انجام یا لذت‌بردن از فعالیت جنسی را مختل می‌کنند. اختلال کم‌میلی، بیزاری جنسی، اختلال برانگیختگی، اختلال ارگاسم، درد هنگام رابطه و واژینیسموس از انواع آن در زنان هستند (۱).

علائم به نوع عارضه بستگی دارند، اما اغلب شامل نبود میل جنسی، دشواری برانگیخته‌شدن، دشواری یا ناتوانی در رسیدن به ارگاسم و رابطهٔ دردناک هستند (۲).

تشخیص معمولاً با مصاحبه، معاینهٔ جسمانی به‌ویژه معاینهٔ لگن و آزمایش خون انجام می‌شود. همهٔ انواع مؤلفهٔ جسمانی ندارند و تجربهٔ عاطفی، روان‌شناختی و فرهنگی فرد از رابطه نیز باید در نظر گرفته شود (۳ و ۴).

درمان به نوع مشکل بستگی دارد و ممکن است هورمون موضعی یا سیستمیک، مهارکنندهٔ فسفودی‌استراز یا داروی روان‌پزشکی مانند ضدافسردگی را شامل شود (۱).

ماکا از مکمل‌های بهتر بررسی‌شده برای میل جنسی زنان و مردان است و می‌تواند آن را به‌طور قابل‌توجه افزایش دهد. خارخاسک شاید بهبود کوچکی ایجاد کند. شنبلیله، تونگکات علی، جینسینگ پاناکس و رودیولا نیز در چند مطالعه اثرهای مقدماتی امیدبخشی داشته‌اند.

اثر رژیم عمدتاً از مسیر بیماری‌های مرتبط است. کم‌خوری ناشی از رژیم افراطی یا ناامنی غذایی میل را سرکوب می‌کند. چاقی، سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ نیز عملکرد را بدتر می‌کنند؛ بنابراین رژیم حامی وزن سالم، نه کم‌وزنی و نه اضافه‌وزن، و سلامت قلبی‌عروقی توصیه می‌شود (۵ و ۶).

روان‌درمانی در مشکلات مرتبط با اضطراب، تجربهٔ آسیب‌زا یا تصویر بدنی نامناسب مفید است. آموزش آناتومی تناسلی و تنوع طبیعی عملکرد جنسی نیز به فرد نگران از مقایسه با «حالت طبیعی» کمک می‌کند (۱ و ۳). فعالیت جسمانی با افزایش استقامت، بهبود خلق و احتمالاً تصویر بدنی مفید است (۷). فیزیوتراپی و گشادکنندهٔ واژن، به‌ویژه در انقباض بیش‌ازحد عضلات واژن، ابزارهای مفیدی‌اند (۸ و ۹)

عملکرد طبیعی به همکاری سامانهٔ عروقی، عصبی، هورمونی و روان‌شناختی نیاز دارد و مشکل در هرکدام می‌تواند اختلال ایجاد کند (۱۰). علت جسمانی ممکن است در دستگاه ادراری‌تناسلی، قلبی‌عروقی، عضلانی‌اسکلتی، عصبی یا غددی باشد. داروی کاهندهٔ میل، اضطراب و افسردگی، تجربهٔ آسیب‌زا، محیط فرهنگی سرکوبگر، تصویر بدنی نامناسب، خستگی و مصرف مواد نیز از علت‌های عاطفی، روانی و فرهنگی‌اند.