حدود یک‌سوم سالمندان هر سال زمین می‌خورند و بیشتر در معرض شکستگی، آسیب سر، مشکل بلندمدت حرکت و کاهش استقلال‌اند. پیشگیری معمولاً برای سالمندان و با راهکار متناسب با عوامل خطر قابل‌تغییر انجام می‌شود. نصب نرده در حمام، مدیریت بیماری مزمن افزایش‌دهندهٔ خطر و تمرین جسمانی از روش‌ها هستند (۱ و ۲). نهادهایی مانند CDC و شورای ملی سالمندی آمریکا نیز برنامه‌های پیشگیری تدوین کرده‌اند.

شناسایی دقیق افراد نیازمند مداخله دشوار است (۲). توصیه می‌شود دربارهٔ سابقهٔ زمین‌خوردن، ترس از آن و دشواری راه‌رفتن یا تعادل پرسیده شود. آزمون زمان‌دار برخاستن و رفتن یا TUG راه‌رفتن و تعادل را می‌سنجد. مقیاس تعادل برگ و ابزار ارزیابی تحرک تینتی نیز کمتر استفاده می‌شوند (۱).

بسیاری از سالمندان، به‌ویژه دارای سابقه یا ترس، فعالیت را کم می‌کنند؛ اما این کار آمادگی بدن را کاهش و خطر را افزایش می‌دهد (۲). فعالیت متوسط زیر نظر متخصص معمولاً خطر را کم می‌کند (۲). فراتحلیل بیش از ۱۰هزار نفر نشان داد ورزش خطر را ۲۳٪ کاهش می‌دهد (۳ و ۴). تمرین تعادل عملکردی، مقاومتی، انعطاف، تای‌چی یا رقص و استقامت بررسی شده‌اند و با افزایش قدرت پایین‌تنه و تعادل لایه‌های دفاعی ایجاد می‌کنند ()

مکمل‌ها معمولاً برای مدیریت عارضه‌های افزایش‌دهندهٔ شکستگی یا آسیب حاد بررسی می‌شوند. ویتامین D و کلسیم برای پیشگیری از آسیب مرتبط مطالعه شده‌اند، زیرا به مقابله با پوکی استخوان کمک می‌کنند (۶). بااین‌حال، بعضی شواهد دوز بالای ویتامین D را در مقایسه با دوز پایین‌تر با خطر بیشتر زمین‌خوردن مرتبط دانسته‌اند و علت روشن نیست (۷ و ۸).

مداخلهٔ غذایی مستقیم بررسی نشده است، اما رژیم متعادلِ حامی وزن سالم شاید در سالمندان و افراد دارای چاقی استئوسارکوپنیک از زمین‌خوردن و آسیب جلوگیری کند (۹). اصلاح سوءتغذیه مانند پروتئین و کلسیم ناکافی نیز شاید خطر سالمندان را کاهش دهد (۱۰ و ۱۱).

پیشگیری از افت فشار خون، مدیریت داروهای افزایش‌دهندهٔ خطر، کاهش مشکل پا و بینایی و ایمن‌سازی خانه در کنار ورزش مهم‌اند (۴ و ۶). مدیریت پوکی استخوان، محافظ لگن و فناوری دیجیتال یا پوشیدنی شدت آسیب را کم می‌کنند (۱). نور، نردهٔ پله و حمام، شلوغی محیط و شرایط آب‌وهوا نیز باید مدیریت شوند (۲).