افراد دارای دیابت کنترل‌نشده معمولاً کاهش حس پا و اختلال ترمیم زخم دارند. در نتیجه ممکن است زخمی بدون درد و دیرترمیم در پا ایجاد شود. احتمال ابتلا در طول عمر افراد دیابتی ۱۹ تا ۳۴٪ است (۱).

زخم معمولاً در بخش‌های تحمل‌کنندهٔ وزن مانند پاشنه یا سر استخوان‌های کف پا، یعنی پنجه، ایجاد می‌شود (۲). شکل آن اغلب گرد و دهانه‌مانند است و در موارد شدید ممکن است ترشح یا خون‌ریزی داشته باشد.

درمانگر طول، عرض، عمق و ترشح زخم و نشانه‌های عفونت یا ایسکمی، یعنی مرگ سلول بر اثر کاهش خون‌رسانی، را بررسی می‌کند. چند سامانهٔ طبقه‌بندی وجود دارد؛ دانشگاه تگزاس سن‌آنتونیو، واگنر–مگیت، PEDIS و SAD از سامانه‌های رایج‌اند (۳).

دبریدمان زخم برای برداشتن پوست و بافت مرده، پانسمان مرطوب، کم‌کردن فشار روی زخم با ارتز یا تغییر کفش، آنتی‌بیوتیک برای عفونت و کنترل قند خون از درمان‌های اصلی‌اند. قند خون کنترل‌نشده ترمیم را مختل می‌کند (۴).

منیزیم، ویتامین E، روی، آرژینین، اسیدهای چرب امگا ۳، ویتامین D، پروتئین و پروبیوتیک بررسی شده‌اند، اما شواهد محکمی از سودمندی هیچ‌یک وجود ندارد (۵).

به‌دلیل شواهد محدود، انجمن حفظ اندام آمریکا رژیمی با مایعات، انرژی، پروتئین، کربوهیدرات، چربی و ریزمغذی کافی مانند روی و ویتامین‌های C، D و E را برای ترمیم توصیه می‌کند. افراد دارای زخم به انرژی و درشت‌مغذی بیشتری نیاز دارند. راهنما مصرف روزانهٔ ۳۰ تا ۳۵ کیلوکالری، ۱٫۲۵ تا ۱٫۵ گرم پروتئین و ۲۵ تا ۳۵ میلی‌لیتر مایع به‌ازای هر کیلوگرم وزن بدن را توصیه می‌کند. دریافت کربوهیدرات و چربی باید متناسب با کنترل فعلی دیابت و نیاز انرژی فرد تنظیم شود.

ایجاد زخم چندعاملی است. دیابت کنترل‌نشده به عصب آسیب می‌زند و نوروپاتی حاصل، تغییر شکل پا، خشکی پوست و کاهش حس ایجاد می‌کند. دیابت توان ترمیم بدن را نیز مختل می‌کند. در نتیجه پینه شکل می‌گیرد و فشار مداوم بر آن به پوست آسیب می‌زند و زخم ایجاد می‌کند (۱).