درماتیت اصطلاحی عمومی برای التهاب پوست ناشی از عارضه‌های گوناگون است. اگزما، درماتیت تماسی و درماتیت سبورئیک، که شورهٔ سر شکل خفیف آن است، از علت‌های رایج‌اند (۱). بیماری عروقی که درماتیت استاز ایجاد می‌کند (۲) و حساسیت نابه‌هنجار به نور خورشید (۳) نیز از علت‌ها هستند.

قرمزی، تحریک و خارش پوست شایع‌اند. در موارد شدید ممکن است پوست تاول بزند، ترشح کند و پوسته‌پوسته به نظر برسد.

تشخیص براساس شرح‌حال و یافته‌های معاینهٔ جسمانی است. اگر نتیجه روشن نباشد، آزمون خراش پوستی، آزمایش خون برای واکنش ایمنی به مواد حساسیت‌زا یا نمونه‌برداری ممکن است انجام شود.

مرطوب‌کننده، کورتیکواستروئید موضعی و مهارکنندهٔ موضعی کلسینورین خط اول بیشتر موارد هستند. انتخاب درمان به شدت، محل و نوع یا علت بستگی دارد (۱). در درماتیت تماسی، دوری از عامل محرک خط اول است.

ویتامین E خوراکی، ویتامین B12 موضعی، (۴) ویتامین D (۵) و پروبیوتیک (۶) برای اگزما فواید بالقوه نشان داده‌اند. در یک مطالعه پروتئین وی علائم درماتیت تماسی را کاهش داد (۷). کمبود ویتامین B2، B3، B12، روی یا آهن نیز اغلب علائمی شبیه درماتیت ایجاد می‌کند ()

حساسیت به بعضی غذاها ممکن است درماتیت را ایجاد یا تشدید کند. بادام‌زمینی، شیر گاو، سویا، صدف، گندم و مغزها از حساسیت‌زاهای رایج‌اند (۹). بیماری خودایمنی سلیاک نیز در بعضی افراد به‌صورت درماتیت هرپتی‌فرم ظاهر می‌شود و مصرف غذای حاوی گلوتن بثورات تاولی ایجاد می‌کند (۱۰).

پرهیز از پارچهٔ محرک مانند پشم ضخیم می‌تواند علائم اگزما را کاهش دهد (۱۱) و کم‌کردن مواجهه با محرک‌هایی مانند گرده، گردوغبار و عطر به درماتیت تماسی کمک می‌کند (۱). برخلاف پشم ضخیم، پشم مرینوس ظریف برای اگزما مفید بوده است (۱۱). نوردرمانی نیز برای اگزمای پاسخ‌نداده به درمان اولیه سودمند است (۱۲).

عامل درماتیت ممکن است درون‌زاد یا برون‌زاد باشد. نوع درون‌زاد از بیماری داخل بدن ناشی می‌شود؛ اگزما و درماتیت استاز نمونه‌اند. نوع برون‌زاد با تماس ماده‌ای بیرون بدن آغاز می‌شود؛ مانند درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و درماتیت حساس به نور (۱).