درماتیت اصطلاحی عمومی برای التهاب پوست است که میتواند بر اثر اگزما، تماس با مادهٔ محرک یا حساسیتزا، اختلال عروقی، نور خورشید و علتهای دیگر ایجاد شود.
قرمزی، تحریک و خارش پوست شایعاند. در موارد شدید ممکن است پوست تاول بزند، ترشح کند و پوستهپوسته به نظر برسد.
تشخیص براساس شرححال و یافتههای معاینهٔ جسمانی است. اگر نتیجه روشن نباشد، آزمون خراش پوستی، آزمایش خون برای واکنش ایمنی به مواد حساسیتزا یا نمونهبرداری ممکن است انجام شود.
مرطوبکننده، کورتیکواستروئید موضعی و مهارکنندهٔ موضعی کلسینورین خط اول بیشتر موارد هستند. انتخاب درمان به شدت، محل و نوع یا علت بستگی دارد.[1] در درماتیت تماسی، دوری از عامل محرک خط اول است.
عامل درماتیت ممکن است درونزاد یا برونزاد باشد. نوع درونزاد از بیماری داخل بدن ناشی میشود؛ اگزما و درماتیت استاز نمونهاند. نوع برونزاد با تماس مادهای بیرون بدن آغاز میشود؛ مانند درماتیت تماسی تحریکی یا آلرژیک و درماتیت حساس به نور.[1]
۵ فوریهٔ ۲۰۲۴
برداشت ما
این فراتحلیل کارآزماییهای تصادفیسازیشده نشان داد افزودن پروبیوتیک یا پریبیوتیک به درمان کورتیکواستروئید موضعی، در مقایسه با کورتیکواستروئید بهتنهایی شدت درماتیت آتوپیک را کاهش داد، اما قطعیت شواهد پایین بود.
۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴
برداشت ما
در این مرور نظاممند، روغن کرچک، بنزوفنون-۳، گالات، موم و کلوفونی رایجترین ترکیبات مسئول واکنش آلرژیک به محصولات مراقبت از لب بودند.
پاسخ کوتاه: درماتیت مسری نیست، اما پوست آسیبدیده ممکن است دچار عفونتی شود که قابلیت سرایت دارد. برنامهٔ منظم مراقبت از پوست برای پیشگیری از عفونت مرتبط با درماتیت مهم است. برای خواندن پاسخ کامل به پرسش «آیا درماتیت مسری است؟» کلیک کنید.