سرطان پستان در بافت پستان آغاز می‌شود، رشد مهارنشده پیدا می‌کند و معمولاً توموری جامد می‌سازد. در ایالات متحده دومین سرطان شایع زنان است و به‌ندرت در مردان رخ می‌دهد. بیشتر موارد از مجاری، یعنی لوله‌های انتقال شیر به نوک پستان، آغاز می‌شوند (۱).

علائم ممکن است شامل توده یا ضخیم‌شدگی تازه در پستان یا زیربغل، هرچند بسیاری از توده‌ها سرطانی نیستند؛ درد یا تغییر شکل و اندازهٔ پستان؛ فرورفتگی یا چروکیدگی پوست یا برگشت نوک پستان به داخل؛ ترشح غیرمعمول و غیرشیری نوک پستان مانند ترشح خونی، ناگهانی یا یک‌طرفه؛ و پوست پوسته‌دار، قرمز یا متورم نوک پستان یا خود پستان باشند (۱).

پس از معاینهٔ بالینی مثبت از نظر توده یا تغییر غیرمعمول پستان و زیربغل به سرطان مشکوک می‌شوند. تشخیص با بررسی گسترده شامل ماموگرافی و سونوگرافی، نمونه‌برداری پستان، آزمایش شیمی خون و آزمایش ژنتیک انجام می‌شود. پس از تشخیص، آزمون‌های بیشتری مانند تراکم گیرندهٔ پروژسترون و استروژن و وجود متاستاز برای مشخص‌کردن ویژگی سرطان و شخصی‌سازی درمان انجام می‌شوند (۱).

درمان معمولاً شامل جراحی برداشتن تومور و مقداری بافت اطراف یا لامپکتومی، برداشتن کل پستان یا ماستکتومی، پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی است. هورمون‌درمانی، درمان هدفمند و ایمنی‌درمانی نیز رایج‌اند (۱).

پژوهش مکمل غذایی در سرطان پستان محدود است. ویتامین C، ویتامین D، بتاکاروتن و قارچ دم‌بوقلمون (Coriolus versicolor) از مکمل‌های بررسی‌شده برای فایدهٔ احتمالی هستند (۲). EPA و DHA نیز برای کاهش عوارض شیمی‌درمانی مورد توجه‌اند (۳).

رژیم مغذی و متعادل سرشار از سبزی، میوه، مغزها و غلات تصفیه‌نشده و کم از چربی اشباع و گوشت قرمز با بقای بیشتر و تحمل بهتر درمان ارتباط دارد. بعضی داروهای شیمی‌درمانی مواد مغذی را کاهش می‌دهند؛ بنابراین رژیم متعادل برای پیشگیری از کمبود ضروری است (۳). رژیم مدیترانه‌ای، DASH و ضدالتهابی نیز با پیامد و کیفیت زندگی بهتر بیماران تحت درمان ارتباط داشته‌اند (۴).

از نظر پیشگیری، ورزش کافی، محدودکردن الکل و هورمون‌درمانی و شیردهی با خطر کمتر ابتلا ارتباط دارند (۱). بعضی شواهد نشان می‌دهند روش‌های ذهن–بدن مانند یوگا و ذهن‌آگاهی کیفیت زندگی و اختلال خلق بیماران دریافت‌کنندهٔ شیمی‌درمانی را بهبود می‌دهند (۵ و ۶).

علت دقیق شناخته‌شده نیست، اما بیماری معمولاً با جهش DNA آغاز می‌شود که ارثی است یا بر اثر سبک زندگی و محیط شکل می‌گیرد. سن بالاتر، سابقهٔ بیماری پستان، ژن‌های BRCA1 و BRCA2، چاقی و الکل با خطر بیشتر مرتبط‌اند. مواجههٔ بیشتر با استروژن نیز خطر را بالا می‌برد و در قاعدگی زودرس، یائسگی دیررس، هورمون‌درمانی یائسگی، نداشتن زایمان یا زایمان در سن بالاتر رخ می‌دهد (۱).