آسم

آسم با ترکیبی از ابزارهای بالینی و آزمایشگاهی تشخیص داده می‌شود. تشخیص معمولاً بر سابقهٔ بیمار، معاینهٔ ریه با گوشی پزشکی و آزمون‌های عملکرد ریه مانند اسپیرومتری، اوج جریان بازدمی و پاسخ به اسپری استوار است (۴). چون آلرژن‌ها می‌توانند پاسخ ایمنی برانگیزند و علائم را تشدید کنند، پزشک ممکن است آزمایش حساسیت نیز انجام دهد.

اسپری‌های استنشاقی درمان پزشکی اصلی آسم هستند. هنگام تشدید حاد، آگونیست‌های بتای کوتاه‌اثر استنشاقی (SABA) مانند آلبوترول یا سالبوتامول ابزار اصلی کنترل آسم محسوب می‌شوند (۵). این داروها به گیرنده‌های آدرنرژیک بتا ۲ متصل می‌شوند و عضلات صاف نایژه را شل و راه هوایی را باز می‌کنند (۵ و ۶). اگر آسم دست‌کم «متناوب» طبقه‌بندی شود، آگونیست بتای طولانی‌اثر استنشاقی (LABA) و گلوکوکورتیکوئیدها برای درمان پیوسته‌تر یا روزانه به کار می‌روند (۷).

چند مکمل برای آسم بررسی شده‌اند، اما به پژوهش بسیار بیشتری نیاز است. تعداد اندکی مطالعه نشان می‌دهند منیزیم، Coleus forskohlii، پیکنوژنول و زعفران ممکن است علائم آسم را اندکی بهبود دهند.

میان رژیم غذایی و آسم چند ارتباط قابل‌توجه وجود دارد. مصرف میوه و سبزی و لبنیات با خطر کمتر آسم ارتباط داشته است (۸). تغییر از رژیم التهاب‌زا مانند رژیم غربی به رژیمی با التهاب کمتر مانند مدیترانه‌ای نیز ممکن است خطر را کاهش دهد (۹). شواهدی هم وجود دارد که تغییر میکروبیوم، برای نمونه بر اثر مصرف آنتی‌بیوتیک در اوایل زندگی، می‌تواند خطر آسم را در سال‌های بعد افزایش دهد (۱۰).

پرهیز از عوامل محرک در کنار اسپری بخش مهمی از درمان آسم است. بهتر است مبتلایان محیط‌ها، فعالیت‌ها و موادی را که آسم را بدتر می‌کنند شناسایی و از آن‌ها دوری کنند. اگر مواجهه اجتناب‌ناپذیر است، اسپری همراه داشته باشند و از آن استفاده کنند. به‌طور کلی توصیه می‌شود اسپری همیشه در دسترس باشد.

علت آسم روشن نیست، اما احتمالاً ترکیبی از ژنتیک و محیط در آن نقش دارد (۱). مواجهه با آلرژن‌هایی مانند مایت گردوغبار، کپک و گرده، عوامل غیرآلرژیک مانند هوای سرد، مواد شیمیایی خانگی، دود یا آلودگی و نیز ورزش می‌توانند دورهٔ حاد آسم را برانگیزند.