داشتن اختلال اضطرابی با تجربهٔ اضطراب یکسان نیست. اضطراب و ترس می‌توانند پاسخ‌های طبیعی و سازگارانه به موقعیت‌های پُرفشار و ترسناک باشند. علائم اضطراب ممکن است در زمینهٔ اختلالات روانی یا جسمانی دیگر یا در اثر دارو و مواد مخدر نیز رخ دهند. اما در اختلالات اضطرابی، احساس اضطراب یا ترس مکرر، بیش‌ازحد، باثبات و پایدار است و ممکن است با علائم دیگری مانند اختلال خواب یا حملهٔ هراس همراه باشد. ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) اختلالات اضطرابی را گروهی تعریف می‌کند که ویژگی‌های ترس و اضطراب بیش‌ازحد و آشفتگی‌های رفتاری مرتبط را به اشتراک می‌گذارند (۱۱). شایع‌ترین اختلالات اضطرابی بزرگسالان فوبیای اختصاصی، اختلال هراس، اضطراب اجتماعی، اضطراب فراگیر و آگورافوبیا هستند (۱۲).

صرف تجربهٔ علائم اضطراب به‌معنای ابتلا به اختلال اضطرابی نیست. انجمن روان‌شناسی آمریکا در راهنمای DSM معیارهای تشخیصی هر اختلال را تعیین کرده است (۱۱). اختلال اضطراب فراگیر با اضطراب و نگرانی بیش‌ازحد و دشوار برای کنترل مشخص می‌شود که ناراحتی یا اختلال عملکرد ایجاد می‌کند و با دست‌کم سه مورد از بی‌قراری، خستگی، دشواری تمرکز، تحریک‌پذیری، تنش و اختلال خواب همراه است. در اضطراب اجتماعی، ترس پایدار و نامتناسب از قضاوت‌شدن در یک یا چند موقعیت اجتماعی، ناراحتی شدید یا اختلال عملکرد ایجاد می‌کند. در فوبیای اختصاصی، شیء یا موقعیتی مشخص به‌طور پایدار ترس یا اضطراب شدیدی نامتناسب با خطر واقعی ایجاد می‌کند. اختلال هراس با حملات مکرر و غیرمنتظرهٔ هراس و نگرانی یا تغییر رفتار پس از آن مشخص می‌شود. آگورافوبیا ترس و اضطراب پایدار و نامتناسب دربارهٔ دست‌کم دو مورد از حمل‌ونقل عمومی، فضای باز، فضای بسته، جمعیت یا صف، و تنها بیرون‌بودن از خانه است که به اجتناب و اختلال عملکرد می‌انجامد. تشخیص هرکدام تنها زمانی انجام می‌شود که دارو یا ماده، بیماری جسمانی یا اختلال روانی دیگری توضیح بهتری برای علائم نباشد.

اختلال اضطرابی نباید خودتشخیصی شود؛ تمایز اضطراب طبیعی از اختلال به تجربهٔ بالینی نیاز دارد. پس از کنارگذاشتن علل دیگری مانند دارو، مواد یا بیماری جسمانی، پزشک با ارزیابی روان‌شناختی اختلال را تشخیص می‌دهد (۱۳). این ارزیابی معمولاً براساس معیارهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) انجمن روان‌شناسی آمریکا یا طبقه‌بندی بین‌المللی آماری بیماری‌ها و مشکلات مرتبط با سلامت (ICD) سازمان جهانی بهداشت انجام می‌شود. تشخیص تنها زمانی ممکن است که اثر دارو یا ماده، بیماری جسمانی یا اختلال روانی دیگر توضیح بهتری برای علائم نباشد.

داروهای ضداضطراب مانند بتابلوکرها و داروهای ضدافسردگی، به‌تنهایی یا همراه درمان روان‌شناختی، برای کاهش علائم به‌کار می‌روند. درمان شناختی‌رفتاری (CBT) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) از روش‌های روان‌درمانی این اختلالات هستند (۱۳).

مکمل‌های متعددی برای کاهش علائم اضطراب، هم در افراد مبتلا به اختلال اضطرابی و هم در زمینه‌های دیگر، بررسی شده‌اند؛ اما مکمل‌های دارای شواهد قوی اندک‌اند. کپسول روغن اسطوخودوس در دو کارآزمایی روی مبتلایان مؤثر بود (۱۴). یک مرور نظام‌مند سال ۲۰۱۰ گزارش کرد بیشتر کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شدهٔ کاوا اضطراب را در افراد مبتلا به اختلال اضطرابی یا اختلالات مرتبط کاهش دادند، هرچند این مکمل ممکن است خطر مسمومیت کبدی داشته باشد (۲). بااین‌حال، یک مرور سال ۲۰۲۲ آن را برای اختلال اضطراب فراگیر چندان مؤثر ندانست (۱۵).

بعضی الگوهای غذایی ممکن است به کاهش علائم اضطراب، از جمله در مبتلایان به اختلالات اضطرابی، کمک کنند. صفحهٔ علائم اضطراب و بخش «رژیم غذایی چه ارتباطی با علائم اضطراب دارد؟» اطلاعات بیشتری ارائه می‌کند.

بعضی شواهد نشان می‌دهند مدیتیشن می‌تواند علائم اضطراب را کاهش دهد؛ (۱۶) این روش در افراد بدون تشخیص اختلال از نبود مداخله یا مداخلهٔ ساختگی بهتر و در مبتلایان به‌اندازهٔ درمان‌های فعال دیگر مؤثر بوده است (۱۷). ورزش، به‌ویژه ورزش هوازی پُرشدت و تمرین مقاومتی، نیز ممکن است علائم اضطراب را حتی در مبتلایان به اختلال اضطرابی بهبود دهد (۱۸ و ۱۹).

علل اختلالات اضطرابی پیچیده‌اند و کاملاً شناخته نشده‌اند. ژنتیک، محیط و زیست‌شناسی مغز همگی می‌توانند نقش داشته باشند (۱۲).