رینیت آلرژیک

تشخیص بر شرح‌حال کامل و معاینهٔ جسمانی پزشک استوار است. برای تأیید تشخیص ممکن است کورتیکواستروئید بینی تجویز شود تا مشخص شود علائم کاهش می‌یابند یا نه. گاهی آزمایش خون برای سنجش حساسیت آلرژیک یا آزمون پوستی پریک، که مقدار کمی آلرژن را با پوست تماس می‌دهد، نیز انجام می‌شود. تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن به‌ندرت لازم است (۲).

درمان‌های رایج شامل آنتی‌هیستامین‌ها، ضداحتقان‌ها و کورتیکواستروئید داخل بینی یا خوراکی هستند. روش دیگر آن است که بدن از راه قرص یا تزریق در معرض مقدار کمی از آلرژن قرار گیرد تا با گذشت زمان پاسخ ایمنی مناسب‌تری ایجاد و علائم کمتر شوند (۲).

مکمل‌های گوناگونی مانند پروبیوتیک‌ها، اسپیرولینا، ویتامین D، ویتامین C و ویتامین E بررسی شده‌اند. بااین‌حال، شواهد موجود برای توصیهٔ مصرف هرکدام از این مکمل‌ها کافی نیست (۳).

ابتلا به حساسیت غذایی در اوایل کودکی، پیش از ۲سالگی، یکی از عوامل خطر بروز رینیت آلرژیک در سال‌های بعد است (۴). تصور می‌شود آشناکردن نوزاد با مواد غذایی حساسیت‌زا، مانند بادام‌زمینی، گلوتن، تخم‌مرغ، لبنیات و صدف‌ها، بتواند خطر حساسیت غذایی و در نتیجه رینیت آلرژیک آینده را کاهش دهد. بااین‌حال، شواهد مربوط به معرفی زودهنگام غذاهای حساسیت‌زا و بروز رینیت آلرژیک ضعیف‌اند. درحال‌حاضر توصیهٔ غذایی مشخصی برای بهبود رینیت آلرژیک وجود ندارد (۵).

افزون بر درمان پزشکی، علائم معمولاً با کاهش مواجهه با آلرژن‌های محیطی کنترل می‌شوند. استفاده از فیلتر هوا، نظافت منظم خانه، شست‌وشوی سینوس با محلول نمکی و پوشیدن ماسک می‌تواند مواجهه با محرک‌ها را کاهش دهد. شواهد ضعیفی نیز نشان می‌دهند طب سوزنی ممکن است علائم رینیت آلرژیک را بهبود دهد (۶).

در رینیت آلرژیک، دستگاه ایمنی نسبت به یک آلرژن بیش‌حساس می‌شود و برای خارج‌کردن آن از بدن واکنشی بیش‌ازحد نشان می‌دهد. بدن هیستامین و واسطه‌های شیمیایی دیگری آزاد می‌کند که برای خنثی‌کردن و دفع مادهٔ محرک، علائمی مانند عطسه و آبریزش بینی ایجاد می‌کنند (۷). این واکنش بدن معمولاً ناسازگارانه است، زیرا آلرژن عامل واکنش به‌ندرت خطرناک است.